Στα παπάρια μου το καλοκαίρι.... (Ποιητής Μισογύνης)











Όταν είσαι σωματικά πολύ... πολύ άρρωστος  -τσακακώθηκες- τότε γίνεσαι ένας «φυσιολογικός άνθρωπος».  Κατεβαίνεις στο «γενικό μέτρο»... και τότε αντιλαμβάνεσαι πόσο απαίσιο είναι να είσαι ένας κοινός άνθρωπος.
Δεν μπορείς να πέσεις εκκεντρικά στα πόδια της ιδανικής γυναίκας και να της πεις «θέλω να γαμηθούμε» ρισκάροντας την κλωτσιά στα παπάρια.
Επιθυμείς μια «σύντροφο», μια «καλή γυναίκα». Πλέον δεν υπάρχουν περιθώρια για ψυχικές πολυτέλειες.
Τα λιβάδια είναι πράσινα και στα γυμνά βουνά πεθαίνουν και οι τελευταίες «φουντίτσες»  χιονιού, σαν ερωμένες που απογοητεύτηκαν. Δε με γοητεύουν πια.
«Πολύ όμορφα, 30  μπάνια και 50 μασάζ, σκατά βοήθησαν», αυτά γυρίζουν στο μυαλό σου.
Και τώρα έρχεται ο καλοκαίρι  και με προσβάλει.
Παλιά το τραγουδούσα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου... και τώρα ακόμη και τα ραπανάκια μου προκαλούν κλανίδια
Στα παπάρια μου το καλοκαίρι... και το φθινόπωρο... και ο χειμώνας. Σούπες θέλω τώρα.


Ποιητής Μισογύνης


painting, Franz von Stuck

SHARE

Άνα Ζουμάνη

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
    Blogger Comment

0 comments:

Post a Comment