Η τελευταία κούρσα



Δεν είχε τίποτα και τα είχε όλα
Ήταν πανέμορφη, εκπαιδεύτηκε στα δάση και στα λιβάδια, όμως ενέδωσε στον ψευτοέρωτα ενός πλούσιου μεγαλοαστού.
Επτά χρόνια θα εξυμνούσε ο Δάντης την χάρη της στα κουρασμένα και θαμπά του τραγούδια, καταβεβλημένος.
Όμως εκείνη την είδε αλλιώς, όπως οι περισσότερες...
Τι να κάνουμε; Επιθυμούσε όσο τίποτε άλλο να την ζηλεύει η Αμαλία, να την θαυμάζει η Ασπασία και να την ευλογεί η θεία Αγλαΐα.
Και έτσι θυσίασε την ευτυχία της.
Κανείς δεν την εμπόδισε και έπεσε στην άβυσσο των «απολαύσεων»... των άλλων.
Ο Θεός έβλεπε από ψηλά πάνω της με τα σοβαρά, ήπια μάτια του και οι άγγελοι έκλαιγαν γύρω της πικρά.
Μια νύχτα με ομίχλη κόλλησε με 200 πάνω σε ένα δέντρο και πέθανε.
Πριν πεθάνει είδε γύρω της ένα ομιχλώδες γκριζοπράσινο τοπίο με μακρινά λιβάδια και δάση. Τους ανθρώπους γύρω της δεν τους αναγνώρισε πια.
Οι κύριοι μετέφεραν -αργά αργά- την σορό της αργά στο νεκροταφείο.
Τώρα που η όμορφη είχε αφήσει τους κινδύνους πίσω της, τώρα που δεν είχε πια τίποτα να χάσει, θα μπορούσαν να χτυπήσουν 250 στο κοντέρ...

Και τι έκαναν οι κύριοι; Πήγαιναν σημειωτόν...


 



SHARE

Άνα Ζουμάνη

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
    Blogger Comment

0 comments:

Post a Comment