Μια στιγμή αληθινή



Είμαι πολύ επιφυλακτική όσον αφορά τις αισθήσεις και τα συναισθήματα των ανθρώπων.
Πχ οι χαρουμενιές στα πάρτυ γενεθλίων και στα πάρτυ γενικά, τα σκεπτικά πρόσωπα μπροστά στον βαριά άρρωστο, οι υπερβολικές ερωτικές εξομολογήσεις, τα «αχ χρυσή μου, πόσο χαίρομαι που σε βλέπω», ή «καημενούλα μου, λυπάμαι που σου συνέβει αυτό κι αυτό»… όλα αυτά δεν με εντυπωσιάζουν. Καθόλου όμως.

Νομίζω πως -αν δεν γνωρίζω- τουλάχιστον διαισθάνομαι έντονα τον «ρόλο» των «ευγενών» ανθρώπων.
Δε νομίζω όμως πως θέλω να επεκταθώ περισσότερο, ή μάλλον να ξοδευτώ στο συγκεκριμένο θέμα. Γρήγορα θα κατέληγα στην κοινοτοπία, αν και ήδη εκεί βρίσκομαι, θαρρώ.

Όμως υπάρχει ένα συναίσθημα, ή μάλλον μια έκφραση, ή μάλλον ένα ενστικτώδες ουρλιαχτό, που δεν είναι ψεύτικο και θυμίζει το «τραγούδι του σκυλιού» όταν παίζει πιάνο.

Η «αλήθεια» αυτή απελευθερώνεται την στιγμη που το φέρετρο του αγαπημένου μας σηκώνεται και εγκαταλείπει την κρεβατοκάμαρά του.
Τότε σβήνουν τα κλαψουρίσματα, οι αποχαιρετισμοί, τα μοιρολόγια, τα ωχ και τα αχ.
Τότε σβήνουν τα πάντα και το χώρο γεμίζει ένα τρομακτικό ουρλιαχτό, σαν όταν βγάζεις τον σκύλο που σε λατρεύει έξω από το σπίτι και χτυπάς την πόρτα στα μούτρα του.

Φυσικά «συνέρχεσαι» αμέσως με την βοήθεια κάποιων φίλων και συγγενών -όχι τόσο κοντινών- σκοντάφτεις, αλλά πας, παίρνεις καπέλα, ομπρέλες, παλτά και προχωράς… H νεκροφόρα περιμένει.

Όμως αυτή η μία, η σύντομη στιγμή, είναι αληθινή: Όταν ο νεκρός εγακαταλείπει το υπνοδωμάτιό του, στις πλάτες τεσσάρων αντρών.
Τότε λές στ’ αλήθεια αντίο και ουρλιάζεις και νιώθεις, ότι όλα, τα πάντα στον κόσμο αυτό ουρλιάζουν μαζί σου.


Άνα Ζουμάνη

SHARE

Άνα Ζουμάνη

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image