Τι να κάνεις και τι να μην κάνεις την πρώτη φορά...


Τι να κάνεις και τι να μην κάνεις την πρώτη φορά... στο σπίτι ενός μέλλοντα φίλου σου.

Λοιπόν.
Όταν ανοίξεις την πόρτα του μικρού διαμερίσματος του μέλλοντα φίλου σου (ή φίλης σου) στον τέταρτο όροφο της οδού «Τρεχαγύρευε», πρέπει πρώτα να μείνεις σαν μαγεμένος, σαν απολιθωμένος από έκπληξη, για ένα λεπτό τουλάχιστον.

Μετά θα σταθείς για ακόμη ένα λεπτό, σαν σε βαθιά περίσκεψη και μετά θα μιλήσεις. Σιγανά: «Πωωωω! Τι ωραίο, τι μυστηριώδες, τι ξεχωριστό διαμέρισμα!».
Όπου εκείνος, δηλαδή ο μέλλων φίλος,  θα σε διακόψει κατά πάσα πιθανότητα για να δηλώσει: «Είναι η φωλιά μου! Κάθε πουλί έχει την δικη του φωλιά. Μόνο οι αδέξιοι άνθρωποι χρειάζονται αρχιτέκτονες και διακοσμητές για να τους φτιάχνουν τις φωλιές τους... και παίρνουν και λεφτά... φτου!»

Δηλαδή, όταν στέκεσαι στο κατώφλι του σπιτιού, σε βαθιά περίσκεψη -όπως σου σύστησα- και έρθει η ώρα να μιλήσεις, σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να πεις: «Αχ! Φωλίτσα σκέτη!», ή «Ω! μια πραγματική φωλιά!». Διότι αυτήν ακριβώς την δήλωση θέλει πάση θυσία να την κάνει εκείνος, να σου την σφυρίξει επιπληκτικά.

Επίσης απαγορεύεται να του πεις πως έχεις κι εσύ μια φωλιά  Μάλλον θα έπρεπε να ομολογήσεις, ακόμη και στα ψέματα, πως το δικό σου σπίτι το έφτιαξε ο αρχιτέκτων Α. Π., όμως μπορείς να δικαιολογηθείς λέγοντας πως, το έχτισε με τα λεφτά της πεθεράς σου, πχ.

Μπορείς, χωρίς πολλά, να επισημάνεις κάποια από τα εκατοντάδες κλαπατσίμπανα στο γραφείο του, ως ιδιαιτέρως συμπαθητικά και εκείνος, όντας ευγενής, αμέσως θα σου πει: «Αυτά; χμμμμ, το κατάλαβα αμέσως πως είσαι μια αδελφή ψυχή, γι΄ αυτό σε προσκάλεσα αλλωστε».

Μην περάσεις ντροπαλά μπροστά από τις γυμνές ως τελείως πρόστυχες  φωτογραφίες που κρέμονται στον τοίχο του, αυτό δεν το αντέχει καθόλου. Να τις κοιτάξεις στο «πρόσωπο», μπορείς να τις «εξετάσεις» χωρίς φόβο και πάθος. Είμαι σχεδόν σίγουρη πως δε θα σε φάνε.

Πρόσφερέ του ένα από τα τσιγάρα σου αντί να δεχτείς ένα από τα δικά του, το προτιμά.

Θα σου δείξει τη θέα από το παράθυρό του και τότε -αναλόγως- μπορείς να ψιθυρίσεις: «Ουάου! Νιώθω σαν στη Νυρεμβέργη!», πχ.

Οι κιτρινιάρες κουρτίνες με τα μεγάλα φύλλα σου θυμίζουν «τη γη του δάσους το φθινόπωρο».
Την μπουκάλα ουίσκυ στο κομοδίνο και την φάλαγγα μπουκαλιών που αστράφτει κάτω από το κρεβάτι του, δεν τα είδες.

Το κρεβάτι, η κουβέρτα, το μαξιλάρι, όλα με μπλε-καφέ καλύμματα πχ, διεγείρουν τον θαυμασμό σου.
Μπορείς να βάλεις μια παρένθεση μέσα στον θαυμασμό (μήπως το λευκό ταιριάζει καλύτερα στο κρεβάτι;) για να του δώσεις την δυνατότητα να ξεφορτωθει μια εικοσάλεπτη ομιλία με θέμα την απέχθειά του για το χρώμα άσπρο.
Στο τέλος της ομιλίας μπορείς να παραδεχτείς: «Βασικά, έτσι που τα λες, έχεις δίκιο».

Με αυτόν τον τρόπο θα απολαύσεις στ΄αλήθεια την επίσκεψή σου στο «πραγματικά ξεχωριστό διαμέρισμα.
Και αν στον δρόμο προς την έξοδο ξεχάσεις ένα εικοσάρικο στο κομοδίνο, μπορείς να μείνεις ήσυχος. Έχει παιδεία, είναι ευγενής, δεν θα το προσέξει.


Άνα Ζουμάνη


SHARE

Άνα Ζουμάνη

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image