Οι κεραμιδογιατροί. Εναλλακτικό ρεπορτάζ




Είδα κάτι εργάτες να δουλεύουν πάνω σε κάτι στέγες και να αντικαθιστούν τα κεραμίδια που είχε πάρει ο αέρας, από τις 7 το πρωί ως τις 5 το απόγευμα. Το ξέρω, τέσσερις φορές πέρασα με το ποδήλατο από εκεί.
Θα αναρωτηθείτε πώς ανέβηκα στη στέγη και φωτογράφισα την λεβεντιά που βλέπετε.
Όχι, δεν ήμουν εγώ. Όσοι γράφουν για τον Τσίπρα τον έβγαλαν φωτογραφία; Όχι φυσικά. Η φωτογραφία είναι από το google.

Τη στιγμή που νιώθοντας ίλλιγο κοίταζα προς τα πάνω, με εξέπληξε το πόσο ξέγνοιαστοι ήταν οι εργάτες, δε φαίνονταν να σπαταλούν ούτε μια σκέψη για το αν είναι δίκαιο που ήρθαν στη ζωή για να επισκευάζουν -με κίνδυνο ζωής- τις στέγες ροδοκόκκινων από τη μπίρα Γερμανών. Να τις σκεπάζουν ή να τις επισκευάζουν για να μη βρεχτεί καμιά νωθρή χοντρή Γερμανίδα, απ' εκείνες που πληρώνονται για να κάθονται με λεφτά που οι ηγέτες της ρουφάνε από τους Έλληνες.

(Ενημερωτικά: Όταν βλέπετε γερμανικές στατιστικές, π,χ 6,5% ανεργία, να θυμάστε ότι στους «εργαζόμενους» μετράνε και οι άνεργοι που παίρνουν το επίδομα από το γραφείο ανεργίας. Δηλαδή ο μισός πληθυσμός της Γερμανίας.  Μόνο όταν «ξεπέσουν» στην πρόνοια, τότε πλέον θεωρούνται «άνεργοι κανονικοί»).

Αντιθέτως, φαινόταν σαν να μην υπήρχε κάτι πιο σημαντικό γι' αυτούς στη ζωή από το να στρώνουν κεραμίδια, από το πρωί ως το βράδυ, όσο γίνεται πιο καλά.
Ήταν κεραμιδόγιατροι. Γύρω τους υψώνονταν δέντρα, είδα κι έναν σκίουρο. Ήρθαν σύννεφα, ήρθε βροχή, έφυγαν τα σύννεφα, ήρθαν πάλι, έφυγαν και βγήκε ο ήλιος. Όμως τα πάντα ήταν συγκεντρωμένα στα κεραμίδια. Όλη τους η ανησυχία ήταν αφιερωμένη σ΄αυτά. Το όλο σαν να ήταν μέρος του συμπαντικού μηχανισμού (σαν;).

Υπήρχαν μεγαλοφυίες μεταξύ των κεραμιδογιατρών, πού όλα τα πετύχαιναν με το πρώτο. Μετά ήταν οι σκεπτικοί, οι προσεκτικοί και ήταν και κάποιοι άλλοι που πήγαιναν σχολαστικά με το πρωτόκολο.
Και ήταν και οι θεατές.
Με λίγα λόγια ήταν σαν να είχε συγκεντρωθεί όλη η ανθρωπότητα γύρω από τα σπίτια με τα χαμένα κεραμίδια.

Και έκαναν διάλειμμα.
Και ένας παρευρισκόμενος θεατής, γύρω στα 60, σκούρος στο χρώμα, μοίραζε πούρα, α λα Κούβα, μόνο φθηνότερα.
Οι κεραμιδογιατροί τον κοίταζαν έκπληκτοι και ένας είπε: «Στην οδό Πούσεμούκελ γωνία Φριτσχόφεν, νούμερο 1, ο αέρας σήκωσε και πήρε το μισό το σπίτι!».
Πιστεύω πως εκείνο το μήνυμα ήταν ένα είδος ανταπόδοσης για τον άντρα με τα πούρα.
«Πω! Είναι δυνατόν;», είπε εκείνος με ευγενή έκπληξη και έφυγε ικανοποιημένος.



Άνα Ζουμάνη


SHARE

Άνα Ζουμάνη

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image