Τόξο, βέλος, σημάδι, τσακ, κέντρο




Γεννήθηκα το 1992 κάπου στη Γερμανία. Ο μπαμπάς μου ήταν ο μπαμπάς μου και είχε μία ιδιαιτερότητα, διάβαζε μόνο βιβλία με ήρωες. Πάνω από το κρεβάτι του κρεμόταν ένα υπέροχο πορτραίτο του θεού του «Καραϊσκάκη». Τα βράδια συχνά καθόταν στην πράσινη πολυθρόνα του και διάβαζε τις εφημερίδες με το κεντημένο γιλέκο του που φορούσε όταν ήταν τσολιάς. Όχι, τέτοιοι ιδεαλιστές δεν υπάρχουν πια στον κόσμο. Μια φορά τον ρώτησαν: «Είσαι περήφανος για την κόρη σου;» Και εκείνος απάντησε: «17 χρόνια γκρίνιαζε και διαμαρτυρόταν, τώρα τουλάχιστον γράφει ποιήματα, κάτι είναι κι αυτό, με τιμά. Της έδωσα ελευθερία. Πιστεύω στην ψυχή της». Μάλιστα, ευγενέστερε, περιεργότερε όλων των πατέρων. Καταχράστηκα το θεϊκό σου δώρο της ελευθερίας, πολλά χρόνια. Αλήτευα στα πάρκα και στα δάση, δεν πήγαινα σχολείο, γιατρός χωρίς ιατρική, επαναστάτις χωρίς επανάσταση, παντογνώστις χωρίς γνώση και τώρα ποιήτρια χωρίς ποίηση. Διότι, είναι ποιήματα τα μικρά μου πράγματα; Ούτε κατά διάνοια. Είναι αποστάγματα. Αποστάγματα της ζωής. Η ζωή της ψυχής και της τυχαίας στιγμής, σε λίγες γραμμές στριμωγμένα, απελευθερωμένα από κάθε τι περιττό, όπως το βοδινό από τα κόκκαλα. Μένει στον αναγνώστη να «αραιώσει» τα αποστάγματα αυτά, με τις δικές του δυνάμεις, να τα μετατρέψέι σε «βρώσιμο» ζωμό, να τα βράσει στο δικό του πνεύμα, με λίγα λόγια να τα αραιώσει και να τα κάνει εύπεπτα. Όμως υπάρχουν κάτι πνευματικά στομάχια που δεν αντέχουν το απόσταγμα, τους κάθεται βαριά στο έντερο. Χρειάζονται 90% ζουμί. Δεν έχουν τα απαιτούμενα υγρά, οπότε πώς θα το αραιώσουν; Ως εκ τούτου έχω πολλούς εχθρούς. Δυσπεπτικούς της ψυχής, απλά. Δυσπεπτικούς γενικώς. Να τελειώσει είναι για τον δημιουργό το παν. Να τελειώσει και με τον εαυτό του. Όπως το σεξ ένα πράγμα. Και μετά, είμαι υπέρ τού: Εκείνο που με σοφία κρύβεις είναι πολυτιμότερο απ΄εκείνο που με φλυαρία φανερώνεις. Ή όχι; Ναι, αγαπώ την σύντομη, δυναμική διαδικασία. Το τηλεγράφημα-στυλ. Το τηλεγράφημα της ψυχής. Θέλω να περιγράψω έναν άνθρωπο σε μια σειρά, μια ψυχική εμπειρία σε δέκα σειρές, ένα τοπίο με μια λέξη. Τόξο, βέλος, σημάδι, τσακ, κέντρο. Άκου την δική σου φωνή, μη ντρέπεσαι από τον εαυτό σου. Μην τρομάξεις από τους ασυνήθιστους, περίεργους ήχους που θ΄ακούσεις. Αρκεί να είναι οι δικοί σου. Δεν ήμουν τίποτα, δεν είμαι τίποτα, δε θα είμαι τίποτα. Όμως ζω σε ελευθερία και αφήνω τις αδερφές ψυχές να συμμετέχουν σ' αυτά, τα εσωτερικά βιώματα, μεταφέροντάς τα στο χαρτί, σε αποσταγματική μορφή. Είμαι φτωχή, αλλά είμαι εγώ. Απολύτως εγώ. Πού θα με πάει αυτό; 100 δεκάρες το μήνα και λίγους θερμούς θαυμαστές; Ε, λοιπόν, τους έχω!



Άνα Ζουμάνη
εφημεροπτερα



SHARE

Άνα Ζουμάνη

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image