Άνω Σκοτίνα, Δίου-Ολύμπου Πιερίας



Ο Έλληνας, ο Αθηναίος, ο Θεσσαλονικιός αγαπάει την θάλασσά του, όμως η δική μου οικογένεια αγαπούσε την Άνω Σκοτίνα, Δίου-Ολύμπου Πιερίας.
Σκοτίνα Δίου-Ολύμπου και εμείς, ήμασταν ένα.
Κανένας άλλος δεν έχει κλείσει την Άνω Σκοτίνα τόσο βαθιά στην καρδιά του, εκτός ίσως από τον Γιώργο τον «κοντοπίθαρο» με την ψηλή γυναίκα του που τρώει συνεχώς τα chocolat chips».
Χωρίς Σκοτίνα Δίου-Ολύμπου, δεν είχε καλοκαίρι, δεν είχε ζωή, ευτυχία, ανάπαυση.
Η ελπίδα να δούμε τη Σκοτίνα Πιερίας μας κρατούσε όρθιους απέναντι στις αντιξοοότητες, τα άχρηστα της ύπαρξης.
Γεμίζεις την βαλίτσα, μπαίνεις στο αμάξι, Σαλονίκη, Κατερίνη, πλησιάζεις, πλησιάζεις, πιο κοντά, κοντύτερα, ο αέρας όλο πιο καθαρός, καθαρότερος, επιτέλους Σκοτίνα.
Πάντα το ίδιο ξενοδοχείο, πάντα το ίδιο δωμάτιο, πάντα η ίδια θέα προς το δάσος, τίποτε δεν άλλαζε,  oι κόκκινες κουβέρτες, τα κόκκινα χαλιά. Ευτυχώς! Μόνο ο γέρος ταξιτζής πέθανε.
Όποιος είναι εκεί, είναι ευτυχισμένος όσο είναι εκεί, όλες οι άλλες επιθυμίες σβήνουν.
Το δάσος, το βράδυ, στέλνει δροσερό αεράκι προς τα εδώ, στο μπαλκόνι.
Όλοι είναι ευγενικοί από την αρχή.
Οι «σταθεροί πελάτες» αποτελούν ένα είδος αριστοκρατίας, η αγάπη τους για τον τόπο αυτό είναι ασύγκριτη, το ζευγάρι από το δωμάτιο 14 πάλι χέρι χέρι, ο θείος από το 32 πάλι έφερε  και πάλι μοιράζει στους «φίλους» το σπιτικό του κρασί.
Αληθινή ευτυχία υπάρχει εδω πέρα, εδώ κάτω από τον τεράστιο πλάτανο.
Σταθερός πελάτης να 'σαι,  στο αγαπημένο βουνό, στο αγαπημένο ξενοδοχείο κι όλα τ΄άλλα να ξεχνάς.


Άνα Ζουμάνη
εφημεροπτερα


SHARE

Άνα Ζουμάνη

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image