Μαρία, κρατάω μαχαίρι!



Στο χορευτικό κέντρο του χωριού. Νύχτα.
Εκείνη κι εκείνος σ' ένα τραπέζι.
Εκείνη, χλευαστική, προκλητική: «Έλα μωρέ τώρα, τζουτζούκο μ', πώς κάν'ς έτσι...»
Σιωπή.
Εκείνος: «Είπα τίποτα; Σ' εμπόδισα να χορέψεις; Τι θες από μένα; Σύρε χόρεψε»
Εκείνη: «Ποιος μιλάει για χορό;»
Έρχεται κάποιος, τη ζητά να χορέψουν.
Εκείνη: «Ευχαριστώ, δεν χορεύω...»
Εκείνος: «Έλα βρε, μην του δίνεις φόλα του κυρίου, σύρε χόρεψε...»
Εκείνη τον κοιτάζει, τον κοιτάζει...νιώθει: «Υποκριτή, δειλέ...»

2.30 τα ξημερώματα. Εκείνος βγαίνει έξω, δεν ξαναγυρίζει. Τους παραμονεύει, εκείνην και τους δύο χορευτές. Τους παίρνει καταπόδι, εξαφανίζεται.
Ένα πρωΐ, ένα μεσημέρι, ένα απόγευμα της τρέλας, της παράνοιας, της απόγνωσης. Καρκίνος της καρδιάς, τον τρώει, τον καταβροχθίζει, τον καταστρέφει. Καθίκια!

Στις 9 το βράδυ έχουν ραντεβού, συναντιούνται στη «γέφυρα της Μαριώς» (έτσι την ονόμασε εκείνος).
Εκείνη (λέει) μόνο χόρεψε, αυτός ο ίδιος την παρότρυνε. Τίποτε δε συνέβει, απολύτως τίποτε.
Εκείνος στέκεται σιωπηλός.
«Όχι», του λέει και χιλιάδες ζωές ανεκμετάλλευτης νιότης ρέουν στο σώμα της σαν παλαβές.  «Όχι», του λέει τρυφερά, «ανόητε, μεγάλε ανόητε, εσύ...».
Εκείνος της καρφώνει ένα μαχαίρι στην κοιλιά.

Οι δικαστές τον απάλλαξαν από την κατηγορία της δολοφονίας λόγω «στιγμιαίας ψυχικής παραφροσύνης».
Όμως κάποιος στο κοινό ονειρευόταν: «19-χρονη, χίλιες ζωές ανεκμετάλλευτης νιότης έρρεαν μέσα σου...Αμήν».


Άνα Ζουμάνη
εφημερόπτερα


(drawing by Max Klinger)
SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image