Η πριγκίπισσα και το ποντίκι




Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα ποντικάκι έξω από τα παράθυρό μου, πάνω στο περβάζι, ήταν νύχτα και ήταν κρύο.
Το ποντικάκι ήθελε να μπει μέσα, αλλά δίσταζα ώρα πολλή.
Πήγαινα-ερχόμουν, το ποντίκι δεν το κουνούσε ρούπι, με κοίταζε με τα στρογγυλά, λυπημένα ματάκια του.
Όταν ξεδίσταξα και άνοιξα το παράθυρο, διαπίστωσα πως το ποντικάκι ήταν ποντίκαρος με τεράστια χοντρή ουρά.
Ήταν πια αργά, ο ποντίκαρος χάθηκε μέσα στο σπίτι.
Το άλλο πρωί το ποντίκι είχε μεταμορφωθεί σε έναν πανέμορφο ακροβάτη, που το προηγούμενο βράδυ θαύμαζα στο τσίρκο.
Ο πανέμορφος ακροβάτης αμέσως μου πρόσφερε ένα κουτάκι ως σύμβολο αιώνιου δεσμού.
Ήταν τόσο όμορφος που αμέσως πήρα το κουτάκι, το άνοιξα και είδα πως περιείχε ένα δαχτυλίδι με ένα τεράστιο ρουμπίνι.
Μόλις άγγιξα το δαχτυλίδι, το κουτάκι μεταμορφώθηκε σε πολλά κουτάκια και κουτιά και κουτάρες και όλα περιείχαν πολύτιμες πέτρες και πολύτιμα μέταλλα. Ένας ολόκληρος θησαυρός.
Αργότερα διαπίστωσα πως ο ακροβάτης δεν ήταν ένας, αλλά ήταν δυο, γιατί μια μου ζητούσε τον καφέ έτσι, μια αλλιώς.
Όταν είδα βαριά οπλισμένους μπάτσους να έχουν περικυκλώσει το σπίτι, κατάλαβα πως οι πανέμορφοι ακροβάτες ήταν ληστές που είχαν κλέψει το θησαυρό και κρύβονταν στο σπίτι μου.
Αρχισαν να ηχούν τα όπλα, μπάμ, μπουμ, θόρυβος πολύς, θόρυβος εκκωφαντικός, μια σφαίρα μου τρύπησε τον δεξί αγκώνα, ένιωσα ένα κάψιμο.... και ξύπνησα.

Να γιατί φοβάμαι τα ποντίκια.





Άνα Ζουμάνη



SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image