εφημεροπτερα: Για τα κορίτσια και για τις γυναίκες



Μια φορά έγραψα στο γενεαλογικό βιβλίο μια πανέμορφης φίλης:
«Είμαι η εφημεροπτερα, όποια με καταλαβαίνει, καταλαβαίνει τον εαυτό της. Γιατί κοίτα, είμαι η βουβή σου καρδιά που έγινε ήχος»
Η βουβή καρδιά που έγινε ήχος. Ναι, αυτό είναι.
Κοίτα, κάποιος στέκεται το βράδυ μπροστά στου βάλτου τις καλαμιές. Φεύγει σε σιωπηλό. γλυκό, μελαγχολικό συλλογισμό, σαν παγιδευμένος σε ασαφή όνειρα, θέλει να λυτρωθεί με μια λέξη και δεν μπορεί.
Η λίμνη τραγουδά τα καλαμοτράγουδά της, ηχεί γλυκά και λυπημένα.
Και όλοι οι βουβοί έχουν τώρα λυτρωθεί, τραγουδούν μαζί της τις δικές τους μελαγχολίες.
Έτσι στέκεται και η θηλυκή καρδιά, σε βουβό συλλογισμό, μπροστά στην μυστηριώδη της ύπαρξη, θέλει να παραπονεθεί, να λυτρωθεί στις λέξεις και δεν μπορεί.
Και τότε πρέπει να έρθει, κάποιος, κάποιος με κατανόηση γεμάτος, να ανακοινώσει ηχηρά αυτό που της λείπει. Να της πεί ποια είναι.

Η γυναίκα, βλέπεις, είναι η αμείλικτη ιδεαλίστρια.  Έτσι το έθεσε η μοίρα, να αναγκάσει τον άντρα, τον δόλιο διαπραγματευτή τής ζωής, να εκμεταλλευτεί τις δυνατότητες εξέλιξής του. 
Βαθιά μέσα στην ψυχή της επιθυμεί έναν άντρα με την κινητικότητα και την ελαστικότητα του ακροβάτη, την ευγενή αξιοπρέπεια εκείνου που στέκεται πάνω από τα πράγματα,  την ήσυχη, εσωστρεφή σοφία που παντού διεισδύει και όλα τα φωτίζει, την απαλή αυτοσυγκράτηση ενός διπλωμάτη. 
Αντί γι' αυτό όμως, βιώνει συνεχώς αρσενικούς  που με κόπο σέρνονται στη ζωή, που προκαλούν απογοητεύσεις και θλίψη λόγω μονόπλευρης εξέλιξης και αμελητέων ικανοτήτων.
Μια λέξη, μια χειρονομία, μπορεί να την κάνει ευτυχισμένη, ή να την κάνει να κλαίει. Όπως ο ευαίσθητος σολίστας παίζει το πολύτιμο βιολί του, έτσι να παίζεις, άντρα, με το εύθραυστο όργανο «θηλυκή ψυχή».
Τα καλύτερα, τα πιο τρυφερά, τα πιο βαθιά είναι μέσα της θαμμένα, από την μοίρα.  Πρέπει να τα ξυπνήσεις, άντρα, με την δύναμη τής -τον κόσμο αγκαλιάζουσας- προσωπικότητάς σου. Η τελειότητά σου είναι η λύτρωσή της.

Κινήσου σαν την γαζέλα -και εκείνη, λυτρωμένη, θα χαμογελάσει. 
Ανατρίχιασε στο «Ορφέας και Ευριδίκη» -και εκείνη, λυτρωμένη θα χαμογελάσει.
Συμπεριφέρσου με την κομψότητα ενός πρίγκιπα -και εκείνη, λυτρωμένη, θα χαμογελάσει. 
Κατέκτησε την ελληνική γλώσσα σαν τον Παλαμά -και εκείνη, λυτρωμένη, θα χαμογελάσει. 
Ξεστόμισε τα βαθύτερα -και εκείνη, λυτρωμένη, θα χαμογελάσει. 
Η ατέλειά σου είναι η θλίψη της. 
Ο Θεός την έπλασε με την μυστηριώδη γοητεία της, για να γίνεις θεϊκός για χάρη της. Αλίμονο στην ολιγαρκή γυναίκα, αλίμονο. Τα βαθύτερα σχέδια της φύσης θα την νικήσουν. 

Και όλα αυτά θα έπρεπε να είναι το περιεχόμενο των μικρών ασήμαντων, αφοριστικών μελετών της εφημεροπτερα; 
Ναι, θα έπρεπε. 
Γιατί από τίποτε άλλο δεν είναι πιο γεμάτη, καμιά άλλη αποστολή δεν ζει μέσα της. Δεν είναι ποιήτρια, ούτε καλλιτέχνης. Της ανατέθηκε απλώς η αποστολή να δείξει στον άντρα  -αλλά και στη γυναίκα- την θηλυκή ψυχή, όχι μέσω των δικών του αναγκών, αλλά μέσω των δικών της, για να αναγνωρίσει αυτό που σκοπεύει η φύση στα ιδανικά της σχέδια. 
Κοίτα. Το αγόρι επιθυμεί φανατικά να πιάσει την πεταλούδα στο δίχτυ του, να την καρφώσει στην καρφίτσα. Αλλά η πεταλούδα αντιθέτως, επιθυμεί να λούζεται με φως και με αέρα, να αιωρείται ελεύθερα πάνω από τα σκιάδια των λουλουδιών. 
Η θηλυκή ψυχή θέλει να υποταχτεί στον ιδανικό άντρα, να δωριστεί στον τέλειο, να διαλυθεί μέσα του, σε εκείνον που όλα τα περιέχει, να προσφέρει όλη την ιερή της δύναμη για την εξέλιξή του. Διότι εκείνη είναι. Εκείνος πρέπει να γίνει. 
Αλλά τον ατελή, τον σκλάβο της ανεπάρκειάς του, τον μισεί, χωρίς να το γνωρίζει, είναι η αδιάλλακτη και ανελέητη θανάσιμη εχθρός του και, ενώ του προσφέρει τα δώρα τής μυστηριώδους της προσωπικότητας, ταυτόχρονα κλαίει πικρά μέσα της και πενθεί την προδομένη της αποστολή. 

Γι' αυτό λέω: Δυσπιστία. 
«Αχ, άντρα μου, πότε επιτέλους θα πιστέψεις στην αγάπη μου;»
«Όταν θα γίνω ωραίος σαν τον Απόλλωνα, δοτικός σαν τον Ιησού, σοφός σαν τον Ησίοδο, ελαστικός σαν τον Χουντίνι,  δυνατός σαν τον Ηρακλή, ατρόμητος σαν τον Παπαφλέσσα»

Μάλιστα, μαν, σχεδόν σιωπηλά υποτάσσεται η όμορφη πολύτιμη γυναίκα στις ζοφερές ανάγκες της καθημερινότητάς σου, για να συσσωρεύσει στη μυστηριώδη της ψυχή όλη εκείνη την θλίψη και την απογοήτευση που, μοιάζει με τις απερίγραπτες μελαγχολίες των ποιητών. 
Είθε να νιώσεις ένα άγγιγμα όλης αυτής της λύπης και της λαχτάρας στις μικρές και ασήμαντες μελέτες τής εφημεροπτερα.


SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image