Μια μικρή φιλοσοφική προσέγγιση του χαβιαρίου




Αγαπημένε μου, γλυκέ, τρυφερέ, καλοκάγαθε εραστή μου, μόλις μου ανακοίνωσες πως ψες δεν κοιμήθηκες όλη τη νύχτα και έχυνες μαύρο δάκρυ, επειδή με είδες να φλερτάρω με έναν ψηλό, πανέμορφο ζωντόχηρο.
Είναι σα να λέει το σάντουιτς που με όρεξη και λαιμαργία τρώω το πρωί, ότι πληγώθηκε όταν αντιλήφθηκε πως, ενώ ρουφάω το χαβιάρι προσεκτικά από το γυάλινο κουταλάκι, εκείνο το καταβροχθίζω βίαια και αδιάφορα.
Θέλεις λοιπόν να είσαι το χαβιάρι μου;
Μα δεν γίνεται το χαβιάρι, σάντουιτς, όταν το τρως καθημερινά για χόρταση; Και δεν γίνεται το σάντουιτς, χαβιάρι, όταν το απολαμβάνεις με πείνα σε μικρές δόσεις;
Αλήθεια, νιώθεις πληγωμένος παρ' όλα αυτά; Σκέψου όμως πως έτσι παίρνεις μια γεύση από το μυστηριώδη και περίπλοκο μηχανισμό της ψυχής του κόσμου... και αυτό είναι καλό για την εξέλιξή σου.
Τι, βάζεις τα κλάματα τώρα; Φαίνεται πως η φιλοσοφία δεν ασκεί επίδραση στην εξέλιξή σου... αχ τζουτζούκο μου, θησαυρέ μου, μπουμπούκο μου, κεφτεδάκι μου, περιστεράκι μου όμορφο, δεν θα το ξανακάνω.... να το μου που χαμογελάει πάλι, το μωρό μου...



Άνα Ζουμάνη



εφημεροπτερα

SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image