Για τον Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα





Το ζενίθ της νευρικής έντασης, της ζωτικής ενέργειας, της συναισθηματικής ικανότητας, οι περισσότεροι άνθρωποι το προσεγγίζουν μόνο σε κάποιες σπάνιες στιγμές της ζωής τους.
Όταν ετοιμάζονται για το πρώτο πάρτι, το πρώτο άγγιγμα ενός αγαπημένου χεριού, αύριο πρωί πρωί ταξιδεύουμε ..θα έρθει! θα έρθει;.. απροσδόκητο χρήμα, ο θάνατος αγαπημένων ανθρώπων.
Τότε γίνονται προσωρινά ποιητές, βογγούντες, θρηνούντες, τρέμοντες από χαρά και θλίψη, καταβροχθιζόμενοι από την ένταση της ώρας και της στιγμής.
Όμως ο ποιητής Λόρκα, ήταν πάντα στις κορυφές. Θρηνούσε και έτρεμε μονίμως. Η μοίρα της ανθρωπότητας αντιλαλούσε μέσα του, και ο κάθε σκοτωμένος ήταν το δολοφονημένο του παιδί.
Το πολύ πενήντα φορές στη ζωή σου θα γίνεις Λόρκα, νωθρέ, άκαμπτε άνθρωπε.
Όμως εκείνος είναι αιώνια...ποιητής...μέχρι την ώρα του θανάτου του, θα πενθεί, θα θρηνεί, θα ουρλιάζει, θα καταβροχθίζεται και θα ανασταίνεται, ξανά και ξανά.



Άνα Ζουμάνη



εφημεροπτερα

Ενύπνιο
Ξαποσταίνει η καρδιά μου κοντά στη δροσερή πηγή.

(γέμισέ την με τις κλωστές σου,

της λησμονιάς αράχνη).

Το νερό της πηγής τής έλεγε το τραγούδι του.

(γέμισέ την με τις κλωστές σου,

της λησμονιάς αράχνη).

Ξύπνια η καρδιά μου έρωτες αφηγιόταν.

(αράχνη της σιωπής,

πλέξτης το μυστήριό σου).

Το νερό της πηγής την άκουγε μελαγχολικά

(αράχνη της σιωπής,

πλέξτης το μυστήριό σου).

Η καρδιά μου γέρνει πάνω στην κρύα την πηγή.

(άσπρα χέρια, μακρινά,

κρατήστε τα νερά).

Και το νερό την παίρνει τραγουδώντας με χαρά.

(άσπρα χέρια, μακρινά,

τίποτα δεν απομένει μέσα στα νερά).

SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image