Αιώνια Ανάμνηση



Ξεκινήσαμε από την Κορτίνα, με το αυτοκίνητο, 8 το πρωί και φιδιστήκαμε πάνω, στο Passo di Falzarego, 2015 μ. ψηλά.
Πίσω από μια καλύβα μάζεψα βαλεριάνα, εκείνο το ανοιχτόχρωμο μυρωδάτο άνθος του βουνού, παιδικές αναμνήσεις.
Το έδαφος ήταν μαύρο, μαλακό και υγρό. Και παντού έσταζε χιονόνερο.
Από εκεί κατεβήκαμε στην κοιλάδα.  Απο την κοιλάδα αμέσως πάλι πάνω, στο Passo di Pordoi, 2.239 μέτρα. Πάνω από το εκκλησάκι.
Εκεί δεν υπήρχαν πια λουλούδια, τι υπέροχα!
Ο άνεμος απαγόρευσε την άνθιση. Βογγούσε και κυριαρχούσε. Όπως όταν βάζεις το μεγάλο κοχύλι στο αυτί, έτσι βρυχόταν. Έτσι λένε, πως ο βρυχηθμός της θάλασσας είναι παγιδευμένος στο κοχύλι.
Όμως εδώ πάνω τίποτα δεν είναι παγιδευμένο. Βλέπεις το μουγκρητό στα γυμνά λιβάδια. Από πρώτο χέρι ακούς τον άνεμο.
Στο θαυμάσια ζεστό εκκλησάκι έβγαλα την φωτογραφία της. Την κοίταζα ώρα πολλή και σκεφτόμουν: «Μ' εσένα εδώ».  Όμως ποτέ.. ποτέ.. ποτέ δεν θα 'ναι.  Τι κρίμα.


Άνα Ζουμάνη

SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image