Τερψιχόρη - του Ποιητή Μισογύνη



Τερψιχόρη.

Αγαπημένη πόλη στη λίμνη, με τα απερίγραπτα δειλινά σου στην ακτή, όταν ξαφνικά, μετά από εγκληματική ζέστη, έρχονται τα δροσερά-αρωματικά κύματα του αέρα και τα λιβάδια αρχίζουν να μοσμομυρίζουν γλυκό καλαμπόκι, σαν λυτρωμένα από το ανάθεμα της κάψας. Aγαπημένη πόλη στη λίμνη, είδα την γυναίκα να χορεύει, νύχτα, στο «Σελινόφως».
Ήταν η χάρη όλης της φύσης, ενωμένη σ' ένα τρυφερό ανθρώπινο σώμα.
Έτσι όπως, λίγες ώρες νωρίτερα, καθόμουν και καθόμουν και καθόμουν και έβλεπα την επιφάνεια του νερού με την μυστηριώδη ομορφιά του, τα κουρελιασμένα σύννεφα, τα στραβά σκάφη που οργώνουν τη λίμνη, τους ιπτάμενους και στο νερό γλυστρούντες κύκνους, την διάφανη λευκή ομίχλη στο λυκόφως, έτσι καθόμουν τώρα και έπινα με τα μάτια μου την τεράστια χάρη των ιερών σου κινήσεων μέσα μου, Γυναίκα. 
Ω, πόση γλυκιά, παιδικά-χαρούμενη ζωτικότητα ήταν στο χορό σου, πόσα εσωτερικά, τρυφερότατα βιώματα, πόση βουβή υποταγή, Γυναίκα. Και η γνώση πως η νιότη μια στιγμή κρατά, σβήνει και ποτέ δεν ξαναγυρίζει...

Και ένιωθα: Ποιος, ω Γυναίκα, σε απολαμβάνει όπως εγώ σε απολαμβάνω με τα μάτια μου, τη νύχτα, στο «Σελινόφως»;
Και άκουσα έναν άντρα δίπλα μου να λέει: «...κοιτάξτε, αυτή τη φορά έχετε δίκιο. Θα είναι σίγουρα μια πολύ τολμηρή γυναίκα. Πρέπει κάποιος να με συστήσει, ένα μέλος της επιτροπής ψυχαγωγίας... Γιατρέ... εκείνη εννοώ, εκείνη με το άσπρο φόρεμα που χορεύει τολμηρά... ναι παρακαλώ...»
Και ο γιατρός: «...ναι, το είπε και ο τρελός ποιητής, πώς είναι κάτι μέσα της...»
Και μια κυρία: «Τουλάχιστον έτσι την κοίταζε... σαν να είναι κάτι μέσα της...»
Και ο γιατρός: «Αλήθεια; Έτσι κοίταζε; Ναι, οι ποιητές ξέρουν να κοιτάζουν. Εμείς το έχουμε μέσα μας...»



     Ποιητής Μισογύνης




SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image