Στο νησί της μακαριότητας




Μετά από πολλές ψυχοφθόρες περιπλανήσεις και καρδιάς μουδιάσματα, ο Ποιητής Εφήμερος βρήκε την κατάλληλη γυναίκα... και την έκανε φίλη. Χρυσή καρδιά, ατσάλινος χαρακτήρας.
Εκείνη είχε έναν σύζυγο, γλυκύτατα παιδιά, λάτρευε φανατικά την οικογενειακή ζωή. Το σπίτι της ήταν ο παραμυθένιος κόσμος της. Ξύλα, πορσελάνες, γυαλικά, χαλκός, ασημικά, χαλιά, γιαπωνέζικα πατάκια και δεν συμαζεύεται... Τα φρόντιζε και τα ντάντευε όλα.
Ήταν κι ένα σκυλάκι εκεί, ένα πολλαπλά βραβευμένο μοπς (μόνο οι επτά νάνοι δεν ήταν εκεί), το οποίο την καταλάβαινε και την αγαπούσε ... Αρκεί να του 'ριχνε μια ματιά και εκείνο ήξερε.
Εκεί ξεκουραζόταν ο ήρωάς μας από τις χαζές περιπλανήσεις του και ζούσε μαζί της «οικογένεια-εκκλησία-ειρήνη».
Μια φορά εκείνη γύρισε από το θέατρο με ένα απλό ροζέ φόρεμα. Όμως το φόρεμα αποκάλυπτε τις κλείδες της και την αρχή του στέρνου της.
Πάει η ειρήνη, καταστράφηκε.
Κοίταζε και κοίταζε εκείνο το παραμυθένιο μεγαλείο, που όμοιό του δεν είχε ξαναδεί σε καμιά.
Τα μάτια του έγιναν πάλι ανήσυχα και έπιναν την ομορφιά εκείνων των γραμμών μέσα του, βαθειά μέσα του...
Η ειρήνη καταστράφηκε...
Έφυγε και δεν ξαναγύρισε ποτέ στο νησί της μακαριότητας,  οικογένεια-εκκλησία-ειρήνη.



Άνα Ζουμανάκη





εφημεροπτερα
SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image