Το πέπλο



Να αγαπάς κάποιον, να τον αγαπάς σίγουρα, να τον αγαπάς αδιάκοπα, μέρα και νύχτα και συνεχώς, με το πέρασμα των χρόνων, αυτήν την ουτοπία- όχι -αυτό το ψέμα ψυχής, το επινόησε η κοινωνία για την βόλεψή της, για να ξεπεράσει το ότι "de facto" αυτό δεν είναι δυνατόν.
Μπορείς να «αναγνωρίσεις» κάποιον στις αξίες του, μπράβο. Μπορείς να παραβλέψεις ανυψωτικά, καλοσυνάτα, επιδεξίως, ή σκοπίμως τις ανεπάρκειές του. Μπορείς ενθουσιωδώς να «σημειώνεις» τις εκλάμψεις του μέσα σου. Μπορείς να ζήσεις στιγμές, μέρες, εβδομάδες ρομαντικού ενθουσιασμού μαζί του. Γιατί; Είσαι σε κατάσταση μέθης.
Αλλά ν' αγαπάς κάποιον συνεχώς στον ίδιο βαθμό, γι' αυτό ίσως μπορέσεις να με πείσεις εσύ, όχι όμως η αλάθητη και -δυστυχώς- η σε σιωπή καταδικασμένη ψυχή σου.
Εγώ, η Εφημερόπτερα, βλέπω, παρατηρώ, διαπιστώνω τις «ιερές, αληθινές, σοβαρές, ανυπόκριτες ώρες» των ανθρώπινων σχέσεών σου.
Όμως μια ολόκληρη ζωή τέτοιου χαρακτήρα, δεν υπάρχει.
Υποχωρώ δεν σημαίνει «ευτυχία», σημαίνει πως υποχώρησα.
Η ψυχή σου είναι σιωπηλή. Φαινομενικά. Διότι με την «ξένη» Εφημερόπτερα μιλά σιωπηλά και χωρίς να ντρέπεται, παραπονιέται για τη μοίρα της, χωρίς να μπορεί να την αλλάξει.
Φυσικά αυτό το βλέπει μόνο στην ματιά των ματιών σου, στην αμήχανη σιωπή σου και σε κάποια κίνηση που ψιθυρίζει ασυνείδητα από τη «Νιρβάνα». Και στο: «Γιατί υπάρχω άραγε;!»


Άνα Ζουμάνη



εφημεροπτερα
SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image