Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια λευκή τουλίπα....




Υπάρχουν μεγαλοφυίες μεταξύ των λουλουδιών.
Μια φορά είχα μια λευκή τουλίπα που έμεινε αυστηρά κλειστή, αγνή και παρθενική, 16 ολόκληρες μέρες, παρά την ζεστασιά του δωματίου και το νερό.
Μόνο τότε ανοίχτηκε ξεδιάντροπη και έδειξε τους στήμονές της και το στίγμα της. Και έτσι έμεινε 9 ακόμη μέρες.
Άλλες τουλίπες, π.χ., ανοίγουν τα πέταλά τους αμέσως μόλις νιώσουν την ζεστασιά του δωματίου και το νερό και ήδη έχουν τελειώσει με το μεγαλείο τους, τα πέταλά τους πέφτουν σαν από χτύπημα τρομαγμένα.
Άλλες πάλι, ειδικά οι στιγματισμένες, ζαρώνουν μόνο φαινομενικά, σας γριές μανούλες, χωρίς να ρίχνουν τα φύλλα τους, πεθαίνουν σε σκληρή ζωτική αντίσταση και τις πετάς, αν και υπάρχει ακόμη λίγη ζωή μέσα τους για κάθε ενδεχόμενο.
Οι τουλίπες δεν είναι άοσμες, μυρίζουνε στα μάτια μας. 
Ίσως το πιο αναζωογονητικό και το πιο μακρόβιο άρωμα που υπάρχει.

 
Άνα Ζουμάνη




εφημεροπτερα





SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image