Σχολική έκθεση... και κουραφέξαλα






Κατά πόσο σας ενδιαφέρει που, πήρα το «κουλούρι» για την έκθεση με θέμα «Κατά πόσο είναι η "Ηλέκτρα" του Φριτς Πουτσεμούκελ*  ένα γερμανικό δράμα;»;
Ελπίζω να μην πιστεύετε πως σήμερα, μετά από δέκα χρόνια, θα έπαιρνα καλύτερο βαθμό.
Οι άλλοι, οι αξιότιμοι συμμαθητές μου, αποθήκευαν τα πάντα, απλά τα πάντα, όλα όσα τους «μάθαιναν» οι επίσης αξιότιμοι εκπαιδευτικοί της εννιαετίας- στο «Γυμνάσιο Γκαίτε».
Όμως εγώ όχι. Διότι η «Ηλέκτρα» μου άρεσε γενικά και μου άρεσε πολύ, αλλά το «κατά πόσο» είναι ΚΑΙ ένα γερμανικό δράμα», επειδή έγραψε και ο Φριτς Πουτσεμούκελ την δική του διασκευή,  αυτό δεν με ενδιέφερε καθόλου.
Μετά από λίγες ημέρες έπρεπε να επαναλάβω το τεστ, στο «Γυμνάσιο Γκαίτε», να γράψω δηλαδή μια ακόμα έκθεση, επειδή «κινδύνευε η χρονιά».
Αυτήν τη φορά το θέμα της «γερμανικής έκθεσης» ήταν: «Επίδραση της ανακάλυψης της Αμερικής στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό».
Μετά από μία ώρα βαθιάς σκέψης, έγραψα την βαρυσήμαντη λέξη: Πατάτες.
Δεν είναι παράξενο να έχουν τέτοιες απαιτήσεις από 14χρονους ως 18χρονους εγκέφαλους  -και από πάνω η αναστάτωση των εξετάσεων-  απαιτήσεις στις οποίες δεν μπορούν να ανταποκριθούν, καλά καλά, ούτε οι πορωμένοι 45χρονοι εγκέφαλοι;
Και είναι παράξενο που κάτω από τέτοιες συνθήκες πολεμούσα να γίνω λογοτέχνης;
Εκεί, ευτυχώς,  δεν χρειάζεται να ξέρεις τίποτε «θετικό».



Άνα Ζουμάνη



εφημεροπτερα


(Φριτς Πουτσεμούκελ*: Δεν θυμάμαι το όνομά του)



SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image