Ο Θάνατος

Jean Baptiste Oudry


Δεν καταλαβαίνω τίποτα σε σχέση με το νευρικό σύστημα των ανθρώπων. Όμως αυτό το ένα το καταλαβαίνω λιγότερο από όλα τα άλλα.
Πώς μπορείς να ξεπεράσεις την απώλεια ενός ανθρώπου που αγαπάς, που έχασες έτσι, ή αλλιώς.
Δεν το καταλαβαίνω.

Η ανάσα του δεν σε αγγίζει πια όταν μιλάει, γελάει, κλαίει. Το άρωμα του δέρματός του, των μαλλιών του, της μασχάλης του, που σε μεθούσε περισσότερο απ'  ότι σε μεθά όλη η γαλλική σαμπάνια του κόσμου, εξατμίστηκε.
Η φωνή του, η μουσική όλου του κόσμου, σίγησε. Για σένα ακουγόταν πιο μελαγχολική και από το θρόϊσμα του βραδινού αέρα στο πευκόδασος και από το τιτίβισμα του πρώτου πουλιού πρίν την ανατολή του ήλιου.
Η μουσική όλου του κόσμου σιώπασε. Η ομορφιά του κόσμου κατέρρευσε, όπως η Μεσίνα στο σεισμό. Το μέσα σου, ερείπιο.

Όλος ο κόσμος είναι ένα ερείπιο.
Όμως γιατί; Γιατί θέλεις θα ξεπεράσεις τα πολυτιμότερα της ζωής, τη λαχτάρα και τον πόνο;
Ο χορτάτος είναι χορτάτος, ο πεινασμένος νοσταλγεί και η νοσταλγία είναι πιο θρεπτική από την τροφή.

Μην ξεπερνάς ποτέ την απώλεια ενός αγαπημένου ανθρώπου. Το δέρμα του που ευωδίαζε, διαλύθηκε σαν καμμένο χαρτί, η γλυκιά αναπνοή του δεν είναι πια. Ο κόσμος κατέρρευσε όπως η Μεσίνα μετά το σεισμό.
Υπάρχουν μόνο πτώματα και τραυματίες.
Η παρηγοριά είναι ένα έγκλημα που διαπράττεις στον εαυτό σου.


Άνα Ζουμάνη



εφημεροπτερα
SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image