Στεκόσουν όρθιος‒‒‒ και σ' έσπασε η θύελλα


Πόσες φορές, Σ– –, κοιμόσουν γαλήνια εδώ πάνω, 
ακούγοντας τις καταιγίδες στις βουνοκορφές...
Αφού όλη η ζωή ήταν ακόμα μπροστά σου, με τις πόρτες ανοιχτές
παραδινόσουν ονειρικά στην ευτυχία του βουνού.
Τώρα, μετά από πολλά χρόνια, σου ανοίγει πάλι το καταφύγιό της– –
κλαίγοντας όμως, σπασμένη, αποφεύγεις πλέον την ειρήνη
που ανέκαθεν κι ακόμα σου προσφέρει– –




Οι άνθρωποι λένε: «Αυτό είναι δικό μου, εκείνο είναι δικό σου‒ ‒». 
Ακόμα και στα βουνά




Στο δάσος του βουνού σαπίζουν οριζόντια οι δενδρογίγαντες και γίνονται καφεκόκκινο υγρό χώμα. Επειδή τα έξοδα μεταφοράς καταπίνουν την αξία του ξύλου. 
Όμως από τον καφεκόκκινο χούμο θα φυτρώσουν καινούρια δέντρα που μπορούν να αξιοποιηθούν από την ιδιοφυΐα της κίνησης. 
Αλλά η γη γίνεται όλο και πιο κοκκαλιάρα, όλο και πιο κοκκαλιάρα‒‒‒‒




Εκατοντάδες φορές προσκυνήσαμε το φιδίσιο μονοπάτι προς τα πάνω 
‒εμείς τα παιδιά‒ κόντρα στην ανατολή, νυσταγμένα και παγωμένα. 
Οι αγελάδες κοιμόταν στο λιβάδι 
και οι κοντοί μαύροι θάμνοι έμοιαζαν με μαγεμένο μικροσκοπικό δάσος. 
Υγρή ανεμοθύελα χτυπούσε τα μαγουλά μας 
και το μόνο που περιμέναμε πλέον ήταν το φως και η ζέστη. 
Στις 5 αναδυόταν ο ήλιος μέσα από μια θάλασσα από σύννεφα.




Θάμνε, πως σέρνεσαι στο έδαφος, παραδομένος στον άνεμο
Γ., στεκόσουν όρθιος‒‒‒ και σ΄έσπασε η θύελλα




Στην αρχή της Άνοιξης.
Πινελιές χιονιού και λευκές πέτρες ζωγραφίζουν τους γκριζοπράσινους βοσκότοπους. 
Ανάμεσα στις 10 και στις 2 η γη πίνει το χιόνι που έλιωσε ο ήλιος.




Κάθε σημείο του δρόμου είναι ένας σκοπός




Χωρίς το νοσηρό φανατισμό που θυμίζει αηδόνι στο κλουβί, 
δεν θα σου φανερωθεί ποτέ η ομορφιά του Κόσμου. 
Η υστερική μελαγχολία είναι η καλύτερη προδιάθεση 
και απόλυτα αντάξια του τοπιου.




Το βράδυ έρχεται φρέσκος ευωδιαστός αέρας από τα δάση, 
από όλους τους λόφους και από όλα τα βουνά. 
Δεν συμβαίνει τίποτα και όμως νιώθεις συγκινημένος. 
Η ημέρα ξεκουράζεται από τα εγκαύματα. 
Εφημερόπτερο άνθρωπε, 
άνεμος θα έρθει από τους λόφους και από τα βουνά, 
από τα βουνά και τους λόφους, για πάντα.





Παραμύθι της ζωής.
Από το μεσημεριανό τραπέζι στην βεράντα της καλύβας
σε βλέπαμε μέσα σε ηλίου ομίχλες, βουνό.
Τεράστιο σαν το Έβερεστ φάνταζες στα μάτια μας
-σ' εμάς τα παιδιά-
όταν τρώγαμε το φαγητό μας στον ιλλιγιώδη άνεμο




Αστέ, δρόσισε την καυτή φιλοδοξία σου στον ίσκιο αυτού του αγροτόσπιτου



Η σφαίρα που εκτοξεύτηκε θα χρειαστεί 5 χρόνια για να φτάσει στον Άρη.. 
και εσύ κλαις τα δεπτερόλεπτά σου





Άνα Ζουμάνη



εφημεροπτερα

SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image