Ο οικοδεσπότης είναι σαν το ψάρι...



Την κάλεσαν στο παραθαλάσσιο σπίτι τους, στο ωραίο νησί. Εκεί θα μπορούσε να κάνει ό,τι θέλει, κανείς δεν θα είχε απαιτήσεις, η ελευθερία της εγγυημένη.
Εκείνη δεν ήρθε. Εκτιμούσε πολύ την επικοινωνία «από μακρυά», όπου οι άνθρωποι καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον εν μέρει   –τουλάχιστον–  και περιφρονούσε πολύ την επικοινωνία «από κοντά», η οποία πάντα ανοίγει μια άβυσσο όπου μέσα πέφτουν οι ψυχές και γκρεμοτσακίζονται.
Ποια ελευθερία θα είχε από την στιγμή που, εξ' αιτίας της παιδείας και της κουλτούρας της, θα έπρεπε συνεχώς να λαμβάνει υπ' όψιν τον οικοδεσπότη   –στην κάθε της κίνηση;
Εντάξει, μια μεγάλη άβυσσος μπορεί να γεφυρωθεί με την φιλία, όμως τι γίνεται με τις μικρότερες; Εκείνες είναι αγεφύρωτες.
Τι θα γίνει αν δεν χονέψει το μικρό, κακομαθημένο, σιχαμένο βρωμόσκυλο του οικοδεσπότη που εκείνος το αγαπά φανατικά;  Δεν αρκεί αυτό για να ανατρέψει όλες τις αξίες και να προκαλέσει απελπισία στα νεύρα, εκεί που πιο μπροστά υπήρχε η ειρήνη;
Δεν θα αναφερθώ καθόλου στα φαγητά και τα ποτά στο καθημερινό πρόγραμμα των οικοδεσποτών.
Ο επισκέπτης μεταμορφώνεται σε υστερικά-ευαίσθητο άνθρωπο επειδή είναι ο επισκέπτης. Ο οικοδεσπότης μεταμορφώνεται σε υστερικά-ευαίσθητο άνθρωπο επειδή είναι ο οικοδεσπότης.
Ξαφνικά γεννιέται μια σχέση ευθύνης όσον αφορά την τύχη  –του άλλου. Προσπαθείς να κλείσεις έναν αξιοπρεπή αλλά αδέξιο συμβιβασμό μεταξύ δύο  –ή περισσοτέρων–  νευρικών συστημάτων.
Μετά υπάρχουν κι άλλες, πιο τραγικές εμπλοκές. Π.χ., αγαπημένες βόλτες, αγαπημένα σημεία στον κήπο και στην παραλία, μάλιστα και αγαπημένα δέντρα και λουλούδια.
Το «νιωθειν προσβεβλημένος» είναι ένα τελείως ανεξάρτητο  –από την καλή μας θέληση–  συναίσθημα της ψυχής μας.
Πως μπορούμε να το νικήσουμε;  Με την απόσταση.
Ο Μέγας Αλέξανδρος μπορεί να είναι επισκέπτης του υπηρέτη του, δεν μπορεί όμως να είναι επισκέπτης ενός Μεγαλέξανδρου.
Άλλωστε μπορεί και να ερωτευτείς τον άντρα της οικοδέσποινας–––
Να κρατάς απόσταση στην όποια επικοινωνία είναι η ιδιοφυΐα της ταπεινότητας.
Να μην κρατάς αποστάσεις είναι η ηλιθιότητα της μεγαλομανίας.
Για τον «ταπεινό επισκέπτη» λοιπόν, υπάρχει μόνο μία και μοναδική μορφή πρόσκλησης:
«Αγαπητή φίλη, φεύγουμε σήμερα το βράδυ, το παραθαλάσσιο είναι στην διάθεσή σου. Η μαγείρισσα θα μαγειρεύει ό,τι επιθυμείς. Στο συρτάρι του παλιού ντουλαπιού, στον διάδρομο, θα βρεις το χατζιλίκι σου. 25 φράγκα για την κάθε μέρα. Να μας σκέφτεσαι με αγάπη–––»




Άνα Ζουμάνη



εφημεροπτερα
SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image