Το δάσος μου με τις οξιές



Ξέρεις πως είναι;  —Το ξέρεις.  —Όχι, δεν το ξέρεις  ——το δάσος με τις οξιές.
Λές πως είναι σκιερό και πράσινο την άνοιξη, σκιερό και κόκκινο το φθινόπωρο,  γκρίζο και γυμνό το χειμώνα, πως οι  ρίζες του βγαίνουν από το χώμα σαν φίδια  —όμως δεν το ξέρεις.
Διότι μπορείς να πείς  «το δάσος ΜΟΥ με τις οξιές»;
Αυτό το ένα και μοναδικό δάσος είναι διαφορετικό από όλα τα άλλα  —οι κόκκινες και οι πράσινες  κλωστές του έχουν υφανθεί με τις ασημένιες κλωστές της παιδικότητας. Το δάσος μου με τις οξιές κάθε ώρα και στιγμή της ημέρας αλλάζει, γίνεται διαφορετικό  —και εσύ δεν το ξέρεις.
Δε μιλάει   —αυτά είναι παραμύθια για παιδιά, ή ψεύτικα ποιήματα. Δεν σου ψιθυρίζει τίποτα—— απολύτως τίποτα.     
Όμως  όταν ο άνεμος ορμά μέσα του, πάνω του, διαμέσω του —τότε νιώθεις: «Πιστεύω».
Κάτι από τη ζωή σου κρύβει αυτό το δάσος  —όχι το πρώτο φιλί, μπλιαχ!
Ούτε σου έμαθε να περιφρονεις τους ανθρώπους. Δε σου έμαθε ούτε να φεύγεις.  Αυτά είναι χαζά.
Ωστόσο παίζει έναν σημαντικό ρόλο. Σε θεραπεύει από όλους και όλα που σε αρρώστησαν στον άπειρο χρόνο——
Δεν το επισκέπτομαι ως φίλο  —δόξα τω θεώ. Δεν το ψάχνω ως εραστή  —ευτυχώς.
Εκείνο με βρίσκει.
Όλα τα δάση είναι υπέροχα, αλλά δεν είναι δικά μου.  Ένα είναι το δάσος με τις οξιές   —κάπου  —τι σε νοιάζει



Άνα Ζουμάνη



εφημεροπτερα
SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image