Η ποιήτρια και το φάντασμα



Στην αρχή της ιστορίας εκείνος δεν πίστευε ότι η ποιήτρια  τον αγαπούσε, καταλάβαινε τα ποιήματα της ως «γυναικείο ρομαντισμό» που έπλαθε καταστάσεις έξω  απο την άλγεβρα των γήινων...
Τον μεταμόρφωνε -από μία διάθεση απλώς- σε ένα ιδανικό.

Μετά από πολλά χρόνια «πεπρωμένου», εκείνη έγραφε πλέον ποιήματα βιωματικά.

Όλα ήταν από μέτρια ως τίποτα και μόνο  τα ποιήματα που είχε γράψει για εκείνον ήταν βαθιά, ήταν υπέροχα. Λάβα που ξετιναζόταν απο τον πυρήνα της ψυχής της.

Και τότε εκείνος ένιωσε: - - »Μ' αγαπούσε πραγματικά - -«

Και της το είπε: «Μ' αγαπούσες πραγματικά»

Και εκείνη ένιωσε: «- Όχι, δεν σ' αγάπησα ποτέ. Δόθηκα σε άλλους με πάθος. Σε εσένα όμως υπήρχε ένα μόριο που ανταποκρινόταν στο ιδανικό μου. Μη πραγματοποιήσιμο. Ίσως τα απερίγραπτα όμορφα χέρια σου, ο τρόπος που περπατάς. Ίσως τα βαθιά σου μάτια γεμάτα απο.. κάτι.. Δεν σ' αγάπησα ποτέ, αλλά μου χάρισες  ένα κομμάτι εκείνου του ιδανικού που δεν ήρθε και δεν θα έρθει ποτέ. Τα ποιήματα μου δεν ήσουν εσύ, ήταν ένα φάντασμα. Εκείνο το φάντασμα του οποίου το αίμα κυκλοφορεί στο αίμα σου. Μια σταγόνα  μόνο. Γι΄αυτό είσαι τα καλύτερα μου ποιήματα.»




Άνα Ζουμάνη

εφημεροπτερα

εφημεροπ
SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image