Τα μαγαζιά της νύχτας και οι ξέκωλες




Τι είναι ένα νυχτερινό μαγαζί;  Κάτι όχι τόσο υποκριτικό.
Τα κορίτσια θέλουν να ζήσουν και όχι να κάνουν υποχρεωτική δουλειά  -να πληκτρολογούν, να κάνουν καφέδες, να καθαρίζουν τα καθίκια ξένων ανθρώπων, να τρίβουν πατώματα- όσο ακόμα έχουν πέραση.
Από την άλλη θέλουν να πιουν και να μεθύσουν για να ξεχάσουν πως αυτό δεν θα συμβαίνει επ' άπειρον, δεν είναι αιώνιο. Βρίσκονται ανά πάσα στιγμή σε κίνδυνο, χρειάζονται τη μέθη, πρέπει να μεθύσουν με κάτι που θα τους δώσει κουράγιο για τη μάχη της ζωής.
Κανείς δεν μεταχειρίζεται τα ξέκωλα της νύχτας σύμφωνα με τις επιθυμίες και τις λαχτάρες της νεανικής τους καρδιάς. Ως εκ τούτου θα εκδικηθούν. Θα εκδικηθούν με όποιον τρόπο μπορούν, σύντομα.
Σύντομα έτσι, σύντομα αλλιώς, σύντομα ΜΕΣΑ.
Ύπουλοι, άνανδροι επιδρομείς είναι πάντα μόνο οι άντρες.
Όταν ένας ποιητής (ονόματα δε λέμε) τα έχωσε σε μια μπαρόβια, δείχνοντας όλη του την κατανόηση για το δράμα της ζωής της, εκείνη του απάντησε: «Θα με κεράσεις και θα με πληρώσεις εκ των προτέρων, δυστυχώς μάθαμε πως δεν μπορούμε να εμπιστευόμαστε ούτε τους ποιητές με τις ρομαντικές τάσεις...»

Στην άλλη όχθη, τα καλά κορίτσια. Είναι δουλευτάρες, είναι παντρεμένες, είναι νύφες, είναι πιστές σε κάποιον, ή σε κάτι. Τα καλά κορίτσια έχουν μια σταθερή μοίρα, έμαθαν κάτι που θα τα πάει παραπέρα, υποτάχτηκαν, ή προσαρμόστηκαν στην τάξη της ζωής.
Είναι πιο ευτυχισμένες;  Είναι εκτεθημένες σε άλλες απογοητεύσεις, σε άλλους κινδύνους;  Αυτό μόνο ο Θεός το ξέρει (έλα Φριτς να με λογοκρίνεις στο ΜΕΣΑ).

Δύο κόσμοι, τελείως διαφορετικοί μεταξύ τους, δύο κόσμοι απόλυτα ίδιοι μεταξύ τους στις σκληρές τους μάχες.
Δεν υπάρχουν τα καλά κορίτσια χωρίς τα ξέκωλα, δεν υπάρχουν τα ξέκωλα χωρίς τα καλά κορίτσια.

Μόνο οι άντρες είναι το άπιστο στοιχείο. Θέλουν να τις κάνουν όλες μαζί δυστυχισμένες, να ταΐζουν τις αιωνίως ακόρεστες ματαιοδοξίες τους με το δυστυχισμενο βλέμμα ερωτευμένων γυναικών.
Καλό κορίτσι, ή ξέκωλο, στ' αρχίδια τους.  Θέλουν απλώς να γεμίσουν το εσωτερικό τους ωμό κενό με την αγάπη μιας ανόητης γυναικείας καρδιάς.. (Μποντλέρ, Καρυωτάκη, τα μάθαμε και τα δικά σας).

Νυχτερινό μαγαζί, μικρέ άθλιε κόσμε, εσύ, είδωλο ενός κόσμου πολύ πιο μεγάλου, πολύ πιο άθλιου.



Άνα Ζουμανάκη





εφημεροπτερα
SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image