Γυρίζοντας από την εξοχή



Πώς γίνεται να έχω «νοσταλγία για την πατρίδα» κάθε φορά που γυρίζω από την εξοχή, ενώ η πόλη μου φαίνετα μια «θάλασσα ψεμάτων», ένας «παράδεισος» αυταπάτης και ψευδαίσθησης;
Όλα είναι απάτη, μόνο ο αέρας της εξοχής δεν είναι απάτη.
Τι χρησιμεύουν τα παρδαλά πλακάκια στα καφέ των πόλεων; Στο καφέ της εξοχής τρεμοπαίζει όλο το δάσος στο χώρο. Οι άνθρωποι προσπαθούν να ταιριάζουν -έστω φαινομενικά- με την απλότητα των λιβαδιών, στο περιβάλλον των δασών.
Δεν το πιστεύω πως στην εξοχή μπορεί κάποιος να είναι αλαζονικός εξ' αιτίας μιας θέσης που έχει στην πόλη, θα γελούσε με τα χάλια του, οι άλλοι σίγουρα.
Όχι. Αλαζόνας μπορείς να είσαι μόνο στην πόλη, εκεί ταιριάζει κουτί.
Και στα χωριά οι πλούσιες γυναίκες κυκλοφορούν με γεμάτες τσάντες, αλλά συνήθως είναι γεμάτες με μεζέδες και χαιρετούν τους υπόλοιπους «ιθαγενείς» με οικειότητα.
Στα χωριά λένε «ιντά 'νε μπάρμπα Γιάννη», ή «γεια σου κοπελιά», ενώ στην πόλη ή θα μιλούν με «εντυπωσιακούς αφορισμούς», ή θα σιωπούν «πνευματωδώς».
Άλλωστε οι αστοί σπάνια έχουν το τσαγανό και τη χάρη των χωρικών, μάλλον επειδή δεν ταΐζουν κότες, αλλά ταΐζονται με βόδια.
Πώς τον λέγανε εκείνον τον ήρωα που αντλούσε τη δύναμή του από την γη;
Δεν έχει σημασία, τέτοιοι ήρωες είμαστε και εμείς.

Α, ναι! Τον λέγανε Ανταίο




Άνα Ζουμάνη



εφημεροπτερα
SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image