Θεσσαλονίκη 1910 - Μια βόλτα με το αυτοκίνητο Paige Detroit Speedster


 Οι δύο άντρες καθόταν ώρες στο καφεζυθοπωλείο, πρώτη μέρα του Σεμπτέμβρη και κοίταζαν τις άμαξες, τα αυτοκίνητα, σαν αποδημητικά πουλιά από μακρινά ταξίδια,  τους μικρούς εφημεριδοπώλες, τον πλανώδιο πωλητή λεμονάδας που πηγαινοερχόταν, τις κυρίες που περνούσαν από το πεζοδρόμιο, άλλες σοβαρές, άλλες χοροπηδηχτούλες.





Στο καφεζυθοπωλείο καθόταν μια Ελληνίδα που την χαιρετούσες μόνο με τα μάτια, μια πανέμορφη κοπελίτσα που ήταν με τη θεία της εκεί και την χαιρετούσες επίσης μόνο με τα μάτια και κάτι Εβραίες που φορούσαν καπελίνες με πέπλο και που δεν τις χαιρετούσες καθόλου. 



Κάποιοι άνθρωποι μόλις είχαν επιστρέψει από τις διακοπές τους.
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι ένιωθαν ξεκάρφωτοι στο περιβάλλον, καθώς γινόταν τσακωτοί να κάθονται στο Καφεζυθοπωλείο ακόμα δεν τέλειωσε η σεζόν, ενώ κάποιοι άλλοι ήταν ακόμα στον «τάδε», ή στον «δήνα» τόπο αναψυχής.



Οι δύο φίλοι έκαναν παρ' όλα αυτά κάποιες σημαντικές παρατηρήσεις, μάζεψαν μερικά σπάνια δείγματα ανθρωπάκιων για την εσωτερική τους συλλογή σκαθαριών, τα σούβλισαν και τα ταξινόμησαν σε κατηγορίες.




Στις πέντε ήρθε το αυτοκίνητο, Paige Detroit Speedster 24 HP και τους απήγαγε στην παραλία. Εκεί ο αέρας ήταν κάπως πιο καθαρός από σκόνη και εκείνη την ημέρα είχε ησυχία συμπτωματικά.
Ένας άντρας με μαύρο κοστούμι και άσπρα γάντια, πέρασε καβάλα στ' άλογο. Ένας αμαξάς πήγαινε μια χορεύτρια στο θέατρο. Ένα γκρίζο αυτοκίνητο πέρασε δίπλα τους, υπόκωφο, τραγουδώντας βαρύτονα, δηλαδή μάλλον 30 HP.




Μετά βγήκανε από την Θεσσαλονίκη και τρέχανε ώσπου φτάσανε στο εξοχικό τους στέκι.
Ο κήπος ήταν γεμάτος κίτρινα λουλούδια που έμοιαζαν με λιόσπορα και τα κουνέλια στα κλουβιά τέντωναν στραβά τα αυτιά τους.
Οι άντρες κάπνιζαν τσιμπούκι και κοίταζαν πικαρισμένοι τα άδεια άσπρα τραπέζια και τους μπάγκους.
Στην αρχή της άνοιξης και το φθινόπωρο γίνεται της τρελλής εδώ, όμως τώρα έχουμε 1 Σεπτεμβρίου.




Ως εκ τούτου οι δύο φίλοι έβαλαν μπρος το Paige Detroit Speedster και έφυγαν για το λιμάνι. 
Από τη μια μεριά η θάλασσα, από την άλλη το εργοστάσιο και στη μέση ένα πλακόστρωτο κατάλληλο μόνο για φαρδιά φορτηγά με φαρδιές ρόδες και ταχύτητα χελώνας. 
Το Paige Detroit Speedster όμως χοροπηδούσε, κάλπαζε, ρευόταν και φάνταζε τελείως ξεκάρφωτο στο ασφαλτοστρωμένο δρόμο για φορτηγά. 
Εδώ έχουμε πανοραμική θέα πάνω σε καπνοδόχους με φόντο την βαθυκόκκινη φλόγα του ηλιοβασιλέματος. 
Το εργοστάσιο φάνταζε σαν τέρας και απο την καπνοδόχο του έβγαζε μαύρες στενές μάνικες σαν να ήθελε να σβήσει την κόκκινη φλόγα στον ορίζοντα. 
Κάτι λεπτά δεντράκια έτρεμαν στον βραδινό αέρα και οι δύο φίλοι μάζεψαν λεία βότσαλα για την συλλογή τους.




 Μετά έβαλαν πάλι μπρος το Paige Detroit Speedster, που σε ομαλό δρόμο και με ταχύτητα τέσσερα, θα μπορούσε να προσπεράσει και το τρένο.  




 Η κόκκινη φλόγα στον μολυβδένιο ουρανό έγινε βατόμουρο, μετά  σκουρογκριζοκόκκινη, οι δύο φίλοι αποφάσισαν πως η περιπέτεια τελείωσε, ανέβηκαν στο μαύρο automobile και είπανε στον σοφέρ: «Ταχυτητα 4 παρακαλώ»




Επιστροφή στο καφεζυθοπωλείο. 
Εκεί καθόταν ακόμα η Ελληνίδα που μπορούσες να την χαιρετήσεις μόνο με τα μάτια. 
Όμως εκείνη την ώρα επιτρεπόταν πλέον να της πεις: «Καλησπέρα, κυρία»
Και οι δύο κύριοι είπαν ευγενικά: «Καλησπέρα κυρία....»



Άνα Ζουμάνη
εφημεροπτερα


SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image