Το αστραποκατούρημα



Ήταν πολύ μικρή όταν οιονεί πήρε μια γεύση από την αδικία της ζωής.
Ήταν ένα εξαιρετικά φοβιτσιάρικο παιδί και  κάθε Σάββατο βράδυ, όταν η Χρυσάνθη άκουγε την παράξενη μουσική της, καθόταν στο κρεβάτι της, κουκουλωμένη ως τη μύτη, μέσα σε φόβο θανάτου και ιδρώτα ωκεανό...
Η τουαλέτα ήταν τέσσερα δωμάτια πιο πέρα και κάθε βράδυ έπρεπε να περνά μπροστά από τέσσερις θεοσκότεινες αβύσσους για να φτάσει στον ημιφωτισμένο σκοπό της.
Ένα βράδυ, μετά το παραμύθι, η πανέμορφη μαμά της την έστειλε  και πάλι για πιπί.
Με φρίκη θανάτου έτρεξε στο μισητό «μέρος», με φρικη θανάτου αστραποκατούρησε, με φρίκη θανάτου έτρεξε πίσω. 
Όταν έφτασε λαχανιασμένη στην πόρτα του δωματίου της, σκέφτηκε πως σώθηκε,  όμως κανείς δεν πιστεύει σε τσίσα αστραπή και τέτοια, ως εκ τούτου στάθηκε μπροστά στη μισάνοιχτη πόρτα και περίμενε να περάσει η ώρα ακούγοντας τις παρήγορες κινήσεις της μαμάς της που τίναζε τα μαξιλάρια.
Ξαφνικά άνοιξε η πόρτα και η μαμά της την είδε να στέκεται προσοχή και χαμηλοβλεπούσα.
«Εδώ είσαι ακόμα; Άντε, εμπρός, γρήγορα για πιπί, δεσποινίς!»
Καμία διαβεβαίωση, κανένα δάκρυ δεν ωφέλησε, καμία διαμαρτυρία.  Έπρεπε να τρέξει το δρόμο του τρόμου ακόμα μια φορά... και τρέχει ακόμα....



Άνα Ζουμάνη



εφημεροπ
SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image