Το άρωμα της μητέρας του





Όταν ήταν μικρός βρήκε σε ένα συρτάρι του γραφείου της υπέροχης μητέρας του, που ήταν από μαόνι και σκαλιστό γυαλί, ένα πανέμορφο άδειο μπουκάλι που μύριζε ακόμα πολύ έντονα σε ένα συγκεκριμένο, αλλά άγνωστο γι' αυτόν, άρωμα




Συχνά πήγαινε στο γραφείο, άνοιγε κρυφά το μπουκάλι και το μύριζε
Συνέδεε τη μυρωδιά εκείνη με όλη την αγάπη, την τρυφερότητα, τη λαχτάρα και τη λύπη που υπήρχε στο σύμπαν.





Όλα αυτά είχαν σχέση με τη μητέρα του.





Αργότερα τους επιτέθηκε η μοίρα σαν ένα απρόβλεπτο κοπάδι Ούγγρων και τους έφερε βαριές ήττες.
Και μια μέρα αποφάσισε να πάρει σβάρνα όλα τα μαγαζιά, να μυρίσει όλα τα μπουκάλια για να βρει το άρωμα του γραφείου από μαόνι. Το άρωμα της νεκρής μητέρας του.





Και επιτέλους το βρήκε. Το έλεγαν Eau de Baccarat.





Τότε θυμήθηκε τα χρόνια εκείνα, όπου η μητέρα του ήταν η μοναδική γυναίκα στον κόσμο, ή μόνη γυναίκα που μπορούσε να του δώσει χαρά και πόνο, λαχτάρα και απόγνωση, που όμως όλα του τα συγχωρούσε, τον φρόντιζε και ίσως μάλιστα να προσευχόταν τις νύχτες πριν κοιμηθεί για το καλό του.




Αργότερα πολλές γυναίκες τον άφησαν να μυρίσει το άρωμά τους και όλες τον ευχαρίστησαν για την από τον ίδιο επινοημένη συνταγή, να το αλείφουν μετά το μπάνιο σε όλο τους το σώμα, ώστε να είναι η ανάσα του.





Όμως όλα εκείνα τα αρώματα ήταν σαν τις μυρωδιές πανέμορφων αλλά δηλητηριωδών λουλουδιών.  Μόνο το Eau de Baccarat του έφερνε μια μελαγχολική ειρήνη, αν και μητέρα του δεν ήταν πια και τίποτα δεν μπορούσε να του συγχωρήσει πια από τις αμαρτίες του.









Άνα Ζουμάνη
εφημεροπτερα



SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image