Ο άρχοντας του κάστρου



Στο τεράστιο λιβάδι του πάρκου ήταν μικρά χιονόλευκα και ροζέ, σχεδόν κλειστά τριαντάφυλλα, με αφέλεια διάσπαρτα ―και όμως κάπως στριμωγμένα― όπως τα κολχικά* στους οπωρώνες.
Γύρω από το πιτσιλωτό κοκκινόλευκο λιβάδι ήταν ένα φαρδύ ψηφιδωτό μονοπάτι από υπέροχη κιτρινοκόκκινη άμμο.
Πάνω στην υπέροχη άμμο σουλατσάριζαν ―με τα νηματοϊδή κομψά πόδια τους και το αριστοκρατικό τους βάδισμα― εκατοντάδες ροδοκόκκινα φλαμίνγκο.
Ανάμεσα στα ροδοκόκκινα φλαμίγκο βολτάριζαν ―αμήχανοι― οι επισκέπτες, οι οποίοι έπρεπε να προσέχουν να μην πατήσουν κατά λάθος τα πουλιά και τα πληγώσουν.
To σκηνικό ήταν ένα καπρίτσιο του ιδιοκτήτη του πάρκου που κοίταζε παράλυτος από το παράθυρο του κάστρου.
«Έχει κάποιον συγκεκριμένο σκοπό η παράσταση, Υψηλότατε;»
«Ίσως, όμως δεν ξέρω κι εγώ καλά. Ίσως μ' αρέσει να βλέπω των ανθρώπων το αδέξιο περπάτημα»


Άνα Ζουμάνη


εδώ τα κολχικά



SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image