Εκεί ψηλά



Οι ορεινές περιοχές, εκεί ψηλά, πολύ ψηλά, όπου τίποτε δεν ευδοκιμεί παρά μονο οι στραβοί κορμοί των δέντρων, λυγισμένοι από τις καταιγίδες, ήταν πάντα ο παραμυθένιος κόσμος μου.
Γκρίζα βράχινα θραύσματα, μαύρη νωπή γη, στραβά σκοτεινά πευκοδάση να σέρνονται ως πέρα... στην φάρμα..
Από τους βράχους στάζουν και πέφτουν κουρέλια ομίχλης σε όλο τον ορίζοντα.
Τίποτε δεν θέλει να ευδοκιμήσει εδώ, μόνο η μοναξιά.
Ακριβώς μπροστά στη φάρμα υψώνεται ένα μαύρο δασος που μοιάζει με πυκνό σκλήθρινο θάμνο - και που ο άνεμος του βουνού δεν μπορεί να τον αγγίξει.
Μόνο βρυχάται και τρέμει.
Τίποτε άλλο δεν ευδοκιμεί εδώ, εδώ σκοτεινιάζει ο ρομαντισμός της φύσης.
Σκοτεινός ρομαντισμός.
Τίποτε άλλο. Ούτε χρώματα ανθών, ούτε κραυγές πουλιών, ούτε πετάγματα πεταλούδων, ούτε τα «τικ τικ» των σκαθαριών...
Μια περίεργη ηχητική μονοτονία.
Ακόμη κι αν ακράδαντα το πίστευες πως χωρίς κάποιον άνθρωπο δεν θέλεις, ή δεν μπορείς να ζεις... εδώ το ξεχνάς.



Άνα Ζουμάνη



εφημεροπτερα
SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image