Core 'ngrato. Ένα τραγούδι.







Η μισή Ευρώπη είχε πλημμυρίσει, είχε μουσικά κατακλυστεί από ένα τραγούδι: «Una furtiva lagrima».
Έρρεε από παντού, κυλούσε στις πλατείες, έτρεχε στους χώρους διασκέδασης, διέρρεε από τις χαραμάδες της πόρτας των φτωχών κοριτσιών, έσταζε από τα ανοιχτά παράθυρα πάνω στους περαστικούς, που δεν το χρειάζονταν γιατί και οι ίδιοι το μουρμούριζαν πηγαίνοντας με βαριά βήματα στη δουλειά, ή με ελαφρά βήματα για ψώνια.
Δεν είναι κακό τραγούδι, όχι. Είναι γλυκό,  είναι απαλό, μπορώ να φανταστώ ότι πολλά κορίτσια θα έδιναν το τελευταίο τους φράγκο στην ορχήστρα του Folies Bergère, για να το παίξει.
Όμως τι είναι αυτό το τραγούδι μπροστά στο τραγούδι του 1911, που αναδύθηκε ξαφνικά σαν ήπιο γλυκό φως και περιέχει όλες εκείνες τις τρυφερές μελαγχολίες των ταπεινών και απογοητευμένων ανθρώπινων ψυχών;
Το λένε «Core 'ngrato» του Salvatore Cardillo. Εϊναι ο βασιλικός ύμνος του πονεμένου έρωτα. Περιέχει τον πόνο του, την οργή του, περιέχει την χάρη του, περιέχει την αρχοντιά της ψυχής.
Τώρα ρέει από παντού, αντί του «Una furtiva lagrima» που πέθανε. Ρέει στους δρόμους, κυλάει στις πλατείες, τρέχει στα café-chantantes, διαρρέει από τις χαραμάδες της πόρτας των φτωχών κοριτσιών με τα περήφανα, απλά, μαύρα μαντήλια τους, από τις χαραμάδες της πόρτας των φτωχών αγοριών με τα περήφανα, απλά, ξύλινα μπαστουνάκια τους, στάζει από τα παράθυρα πάνω στους περαστικούς που το μεταφέρουν παρά πέρα, στη δουλειά τους, ή στην γαλάζια θάλασσα.
Είναι το τραγούδι της ψυχής, είναι ο ύμνος του έρωτα.
 «Core 'ngrato» του Salvatore Cardillo


Άνα Ζουμάνη



εφημεροπτερα




Catari, Catari, pecche me dice sti parole amare,
pecche me parle e 'o core me turmiente, Catari?
Nun te scurda ca t'aggio date 'o core, Catari,
nun te scurda!

Catari, Catari, che vene a dicere stu parla ca me da spaseme?
Tu nun'nce pienze a stu dulore mio,
tu nun'nce pienze, tu nun te ne cure.

Core, core, 'ngrato,
t'aie pigliato 'a vita mia,
tutt'e passato e
nun'nce pienze chiu!

Catari, Catari...
tu nun `o ssaje ca
fino e `int`a na chiesa
io so' trasuto e aggiu pregato a Dio,
Catari.
E ll`aggio ditto pure a `o cunfessore:
sto'a suffri pe` chella lla...
sto'a suffri,
sto'a suffri nun se p? credere...
sto'a suffri tutte li strazie!`
E `o cunfessore,ch'e perzona santa,
mm`ha ditto: `Figliu mio
lassala sta!...


 ...........

Ungrateful Heart

Caterina, Caterina, why do you say those bitter words?
Why do you speak and torment my heart, Caterina?
Don't forget, I gave you my heart, Caterina,
don't forget.

Caterina, Caterina, why do you come and say those words that hurt me so much?
You don't think of my pain,
you don't think, you don't care.

Ungrateful heart,
you have stolen my life.
Everything is finished
and you don't care any more!

Catarí', Catarí'
you do not know that even in church
I bring my prayers to God, Catari.
And I recount my confession to the priest: "I am suffering
from such a great love."

I'm suffering,
I'm suffering from not knowing your love,
I'm suffering a sorrow that tortures my soul.
And I confess, that the Holy Mother
spoke to me: "My son, let it be, let it be."




SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image