Μινόρε




Γενικά χόρευε βαριά, νωχελικά, έτσι, για τον εαυτό της.
Με ΄«Εκείνον» γινόταν ένα...
Η δυνατή, όμορφη θέληση που γεννιόταν μέσα της, της έδινε ελαφρότητα, της έδινε χάρη...
«Αιωρούμαι..», ένιωθε και αυτό φαινόταν στο πρόσωπό της, «αιωρούμαι..»
Αργότερα καθόταν πάλι ζαρωμένη στην πολυθρόνα...
Πότε πότε ερχόταν κάποιος και χτυπούσε τις χορδές του βαρυκίνητου, λυπημένου μουσικού οργάνου: «Καρολίνα».
Κάτι ακατάληπτο κάτι απελπισμένο γεννιόταν... δεν...
Δεν είναι όλα τα μουσικά όργανα φαγκότα και κλαρινέτα που χαχανίζουν...
 «Εκείνος» όμως καθόταν εκεί και δε μιλούσε...
Και τότε ξεκινούσε το σκοτεινό όργανο να ηχεί, να τραγουδά, να καλαηδά, σαν την αιολική άρπα στο βραδινό αγέρι...
Ήταν συγκλονιστικό
Όταν «Εκείνος» έφευγε, σταματούσε η μελωδία. Σχεδόν καθαρά άκουγες τις χορδές να σπάνε και να χτυπάνε το τελάρο...
Κάποιος πλησίασε και της είπε: «Μου θυμίζεις μουσικό όργανο κουρδισμένο σε μινόρε...»
«Α...», απάντησε η κοπέλα, σα να έλεγε, «κόψε κάτι και πήγαινε παραπέρα, αγαπητέ...»

«Είσαι σαν σε μολ κουρδισμένο όργανο...», είπε «Εκείνος».
Εκείνη κοκκίνησε ολόκληρη και ανατρίχιασε, σχεδόν έτρεμε...
«Τι βαθύς που είναι...», ένιωσε


Άνα Ζουμάνη



εφημεροπτερα
SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image