Η χοροεσπερίδα




Καρολίνα

Γενικά χόρευε βαριά, νωχελικά, έτσι, για τον εαυτό της.
Με ΄«Εκείνον» γινόταν ένα...
Η δυνατή, όμορφη θέληση που γεννιόταν μέσα της, της έδινε ελαφρότητα, της έδινε χάρη...
«Αιωρούμαι..», ένιωθε και αυτό φαινόταν στο πρόσωπό της, «αιωρούμαι..»
Αργότερα καθόταν πάλι ζαρωμένη στην πολυθρόνα...
Πότε πότε ερχόταν κάποιος και χτυπούσε τις χορδές του βαρυκίνητου, λυπημένου μουσικού οργάνου: «Καρολίνα».
Κάτι ακατάληπτο κάτι απελπισμένο γεννιόταν... δεν...
Δεν είναι όλα τα μουσικά όργανα φαγκότα και κλαρινέτα που χαχανίζουν...
 «Εκείνος» όμως καθόταν εκεί και δε μιλούσε...
Και τότε ξεκινούσε το σκοτεινό όργανο να ηχεί, να τραγουδά, να καλαηδά, σαν την αιολική άρπα στο βραδινό αγέρι...
Ήταν συγκλονιστικό
Όταν «Εκείνος» έφευγε, σταματούσε η μελωδία. Σχεδόν καθαρά άκουγες τις χορδές να σπάνε και να χτυπάνε το τελάρο...
Κάποιος πλησίασε και της είπε: «Μου θυμίζεις μουσικό όργανο κουρδισμένο σε μινόρε...»
«Α...», απάντησε η κοπέλα, σα να έλεγε, «κόψε κάτι και πήγαινε παραπέρα, αγαπητέ...»

«Είσαι σαν σε μολ κουρδισμένο όργανο...», είπε «Εκείνος».
Εκείνη κοκκίνησε ολόκληρη και ανατρίχιασε, σχεδόν έτρεμε...
«Τι βαθύς που είναι...», ένιωσε


***


Ισμήνη

Μερικές φορές καθόταν μόνη της στη σάλα, σε μια πολυθρόνα και ούτε που την ένοιαζε.
«Δεν είμαι τίποτε ιδιαίτερο, γιατί να θέλει κάποιος να χορέψει μαζί μου;», ένιωθε.
Είχε ωραία, υγιή, ήρεμα νεύρα και ήταν λεπτή σαν κοπέλι.
Ο Ιβάν, ο χοντρός, είχε την ιδέα ότι ο χορός θα έπρεπε να ξαναγίνει πιο «παιδικός». Το ιδανικό θα ήταν το «είμαι ένα κατσικάκι ζωηρό πολύ» όπου οι χορεύοντες πιάνονται μόνο από το χέρι και έχουν ελευθερία κίνησης. Από εκεί ξεπηδά η χάρη, η γλυκιά ευδιαθεσία και ούτω καθεξής___
Με λίγα λόγια σκόπευε να αφαιρέσει από την υπόθεση την αισθησιακή της, βαριά πλευρά και να την βουτήξει στο ελληνικό κέφι___
Τότε είδε την λεπτή σαν κοπέλι και την καπάρωσε για το «είμαι ένα κατσικάκι ζωηρό πολύ».
Στην αρχή όλοι κορόιδευαν.
Μετά κάποιος άρχισε να τραγουδά: «___Τρέχουν όλοι γύρω από το δέντρο, τσουπ τσουπ τσουπ!»
«Τσούπ---!» φώναζε ο όχλος όλος και γελούσε.
Όμως το παιδικό ζευγάρι χόρευε απτόητο.
Έκαναν όμορφες πιρουέτες και κοιτάζονταν στα μάτια___
Ξαφνικά ο Ιβάν  πήρε την Ισμήνη στην αγκαλιά του, την έσφιξε προσεκτικά στο στήθος του και χόρευαν σαν τους άλλους.
Όμως οι άλλοι δεν χόρευαν έτσι. Δεν αισθάνονταν την αντίθεση.
Την κρατούσε τρυφερά στην αγκαλιά του και σχεδόν άγγιζε το ρόδινο μαγουλό της.
Η Ισμήνη κόλλησε πάνω του___
Όταν έφευγαν από την πίστα, μια γυναίκα είπε: «Τα μωράκια μας έρχονται!»
Και κάποιος άρχισε να τραγουδά: «___Τρέχουν όλοι γύρω από το δέντρο, τσουπ τσουπ τσουπ!».
«Είναι όμως ο ιδανικός χορός», είπε ο Ιβάν, ο επαναστάτης.
Η Ισμήνη ξανακοκκίνησε και σκέφτηκε: «Μάλιστα___!»

(συνεχίζεται...)


Άνα Ζουμάνη



εφημεροπτερα
SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image