Το πρώτο χιόνι




Περίεργη που είναι η ζωή.
Και πάλι ένα πρώτο χιόνι που αφήνει έκπληκτους τους πάντες και τα πάντα.
Οι εφημερίδες συζητούν το λευκό, αφράτο πάπλωμα πάνω στις καφεκόκκινες στέγες, ακόμα και εκεί που κείτεται ασαφές, έτοιμο να εξατμιστεί.
Ως πριν από λίγο ήταν χρυσοκόκκινο φθινόπωρο.
Ακόμα πίστευες και τώρα δεν πιστεύεις πια. Καλύτερα να μην πίστευες ποτέ.
Τα χειμερινά ενδύματα είναι ακόμη βαριά, περιττά, όμως το φθινοπωρινό παλτό κυματίζει γύρω σου και χτυπάει τους γοφούς σου.
Ο Μπομπ είναι παντρεμένος κάπου δίπλα στο βουνό και θαυμάζει την χιονισμένη κορφή που ατενίζει προς την πόλη.
Οι ολιγαρκείς τα καταφέρνουν πάντα να περπατούν πάνω στο αιωνίως ίδιο νήμα, στο πέρα δώθε της ζωής.
Όμως υπάρχουν ψυχές - μάλλον φαντάσματα - που βλέπουν συνεχώς μπροστά και επάνω και νιώθουν την ρουτίνα, την επανάλειψη, το "πάλι από την αρχή", ως αυτο-δηλητηρίαση. Καταστροφή.
Αν δεν συμβαίνει κάτι ιδιαίτερο, δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο.
Τότε προς τι ο πλούτος της ψυχής;
Είσαι ικανοποιημένος με το ισχνό λιγάκι: «Ακόμα δεν έχω καρκίνο;»
Πάλι έπεσε το πρώτο χιόνι και οι παλιές καφεκόκκινες στέγες είναι ελαφρώς λευκές και ασαφείς, δε θα αντέξει πολύ.
Είσαι εκπλήκτος που υπάρχουν τόσα λίγα πράγματα άξια να σε εκπλήξουν;
Να είσαι έκπληκτος που μπορείς ακόμα να εκπλαγείς.


Άνα Ζουμάνη


εφημεροπτερα
SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image