Από το νεκροταφείο έρχεται μια ανάσα γλυκιά



Πάντα σκέφτομαι τον πατέρα σου που δεν είναι πια
Και που πάντα ολόψυχα σ΄αγαπούσε ως τα δεκαεπτά
Άλλο δεν μπόρεσε πια.
Ως εκ τούτου έχω ένα καθήκον, νομίζω... τώρα πια
(Πώς μπορεί να σου λείπει η αγάπη ενός ανθρώπου, που από μια καύλα της στιγμής σε γέννησε; Αχ,  αυτές οι ιδιορρυθμίες των συναισθημάτων!)
Για εκείνον θα ήταν όλα «εντάξει», τελικά
Είναι καλό να ζεις στην ψυχή ενός θανόντος, τελικά
Μόνος σου δε θα τα κατάφερνες, είσαι βάρβαρος, τελικά
Από το νεκροταφείο έρχεται μια ανάσα γλυκιά


Άνα Ζουμάνη

SHARE

Άνα Ζουμάνη

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image