Από το νεκροταφείο έρχεται μια ανάσα γλυκιά



Πάντα σκέφτομαι τον πατέρα σου που δεν είναι πια.
Και που πάντα ολόψυχα σ΄αγαπούσε ως τα δεκαεπτά.
Άλλο δεν μπόρεσε πια.
Ως εκ τούτου έχω ένα καθήκον, νομίζω... τώρα πια
(Πώς μπορεί να σου λείπει η αγάπη ενός ανθρώπου που από μια  καύλα της στιγμής σε γέννησε; Όταν σκέφτομαι αυτό και το άλλο, τις ιδιορρυθμίες των αισθητικών συναισθημάτων, αμέσως σκέφτομαι τον νεκρό σου πατέρα)
Για εκείνον θα ήταν όλα "εντάξει", τελικά.
Είναι καλό να ζεις στην ψυχή ενός θανόντος, τελικά.
Μόνος σου δε θα τα κατάφερνες, είσαι βάναυσος, τελικά. 
Από το νεκροταφείο έρχεται μια ανάσα γλυκιά.


Άνα Ζουμάνη
εφημεροπτερα
SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image