Χέρια






Δεν ξέρω πάλι τι σου έκανα, ποια ανείπωτη αδικία,  γιατί τα χέρια σου εδώ και μέρες είναι πληγωμένα.
Νεκρικά -χλωμά σχεδόν- και στραπατσαρισμένα, παγωμένα, τρομαγμένα, παραλίγο μαραμένα.
Αυτό είναι περισσότερο από ένα πρόσωπο που πονεμένο κάθεται και σε κοιτάει, γιατί στους καθρέφτες της ψυχής πάει και απομνημονεύεται ό,τι με βία και βάναυσα πάνω σου ξεσπάει.
Μια λάθος λέξη, μια σιωπή γεμάτη πλήξη, μια ματιά με αποστροφή αρκεί, το γέλιο σε γκριμάτσα πόνου να μετατραπεί.
Όμως τα χέρια... τα χέρια... πρέπει πολλά να τους συμβούν... πριν να κλάψουν, πριν αναστενάξουν, πριν να διαμαρτυρηθούν.
Τι σου έκανα; Ποια ανείπωτη αδικία; Και πλήγωσα τα χέρια σου και είναι τόσο κρύα; Θάνατος σχεδόν, ανταρκτική.
Το πληγωμένο πρόσωπο σου... το αντέχω πιο πολύ.

..........................
Άνα Ζουμανάκη
-Εφημερόπτερα




SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image