Χέρια






Δεν ξέρω πάλι τι σου έκανα, ποια ανείπωτη αδικία και είναι τα χέρια σου τόσο πληγωμένα__ νεκρικά και στραπατσαρισμένα, παγωμένα, τρομαγμένα, παραλίγο μαραμένα.
Αυτό είναι τραγικότερο από ένα πρόσωπο που πονεμένο σε κοιτάει__ γιατί στους καθρέφτες της ψυχής απομνημονεύεται ό,τι με βία και βάναυσα πάνω σου ξεσπάει.
Μια λάθος λέξη μια σιωπή γεμάτη πλήξη, αρκεί__ το γέλιο σε γκριμάτσα πόνου να μετατραπεί.
Όμως τα χέρια... τα χέρια... πρέπει πολλά να τους συμβούν__πριν αναστενάξουν, πριν να διαμαρτυρηθούν.
Τι σου έκανα, ποια ανείπωτη αδικία; Και πλήγωσα τα χέρια σου και είναι τόσο κρύα;
Θάνατος σχεδόν, ανταρκτική__ Το πληγωμένο πρόσωπο σου,  το αντέχω πιο πολύ.

..........................
Άνα Ζουμανάκη
-Εφημερόπτερα




SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image