«Να έχετε ένα όμορφο πρωϊνό»



Αρχινά να ξημερώνει. Σε λίγο θα ξυπνήσεις.
Και μαζί σου θα ξυπνήσουν όλες οι προκαταλήψεις,  όλα τα ψέματα,  όλες οι κακίες.
Όλα κοιμούνταν ως τότε, από την τάδε ως την τάδε ώρα.
O κόσμος είχε λυτρωθεί από την ψυχοπνευματική ατιμία, από τα υποκριτικά φωτοστέφανα.
Κοιμόσουν, κοιμόσουν, κοιμόσουν  -τι καλά!- εν μέρει μάλιστα γαλήνια και ευχάριστα.

Και τώρα σε ξυπνά το πρωϊνό, το πολυτραγουδισμένο -ας είναι και ώρα 15.00- σε καινούριες ατιμίες.
Και ρωτάς: «Πως κοιμήθηκες;»... και σου είναι τελείως αδιάφορο πως κοιμήθηκε ο τάδε και ο δείνα. Και εύχεσαι: «να έχεις ένα όμορφο πρωϊνό»... και το έχεις χεσμένο το πρωϊνό του τάδε και του δείνα.

Το πρωΐ σε βρίσκει πάλι στο έργο της ημέρας, εκείνο το έργο το οποίο -μόλις πριν λίγες ώρες- ήσουν τόσο ευτυχής που τέλειωσε.
Το «όμορφο πρωϊνό» σου ψιθυρίζει: «Έχεις χρέη... είσαι άρρωστος... γέρασες... πάχυνες... η Σούλα είναι πιο όμορφη... ο Μπάμπης γαμάει πιο πολύ... κρέμασαν τα βυζιά σου... μαράθηκαν τα ωά σου... σε ξεγέλασε... είσαι ζώον.... έτσι ή αλλιώς...».

Το πρωϊνό... το πρωϊνό ρίχνει το γκριζοκόκκινο φως του πάνω στην πόλη, όμως αυτά που ξυπνάει στη ζωή, συνήθως δεν αξίζουν το ξύπνημά σου.


Άνα Ζουμάνη
SHARE

Άνα Ζουμάνη

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image