Για μία δωδεκάχρονη




Χάννα, δωδεκάχρονη, δεν ήξερα τίποτα για σένα...
Τώρα όμως άκουσα τη φωνή σου, την υπέροχα καθαρή, ηχηρή φωνή σου, σαν καμπάνα της ψυχής, έτσι να ηχεί έξω, στον θαμπό, αδιάφορο κόσμο.
Και αυτή η φωνή κάποτε θα ηχεί με περισσότερη σαφήνεια, πολύ πιο βαθιά, πολύ πιο ευγενικά,  όταν θα λέει αυτά που της αναγκάζει η ώρα και η στιγμή να λέει.
Πως θα λέει αυτή η φωνή: «μείνε μαζί μου»;
Πως θα λέει: «Δεν μ΄ αγαπάς πια» και: «Αντίο, αντίο...»;
Η φωνή σου είναι καθαρή και αγνή, όπως τα όνειρα του θεού για τη ζωή των ανθρώπων.
Όμως οι ζωές των ανθρώπων είναι  θολές και βρώμικες.
Και αυτή η φωνή θα ηχήσει σοβαρά, θριαμβευτικά, συγκινητικά, γεμάτη αγάπη μέσα στο βρώμικο σούσουρο των ανθρώπων,  θα θαφτεί, θα μαραζώσει, θα σβήσει... Θα χάσει  την καμπάνα της και θα γίνει μουντή, σαν το περιβάλλον της.
Όμως μια κοπέλα τυχαία την άκουσε και βαθιά συγκινημένη, την παίρνει μαζί της....
Φωνή της δωδεκάχρονης Χάννας,  ήχησε στον κόσμο αυτόν όσο μπορείς, όσο γίνεται, με όποιον τρόπο.
Και όταν η φωνή σου θαμπώσει μέσα στο σούσουρο της ζωής, να θυμάσαι -Χάννα-  την κοπέλα που πρόλαβε να την ακούσει και να κλείσει μέσα της  την καμπάνα της δωδεκάχρονης καρδιάς σου.



Άνα Ζουμάνη



SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image