Κάτι για τις μυρωδιές




Η γυναίκα είναι πολύ ευαίσθητη στο να απορροφά τις μυρωδιές του περιβάλλοντος στο οποίο βρίσκεται και κινείται.
Αν ήταν στο κομμωτήριο, θα μυρίζει ώρες ολόκληρες χημικά. Τα χέρια της, τα μαλλιά της, όλο της το σώμα.
Αν ήταν στο παζάρι, θα μυρίζει παζάρι.
Αν ήτανε στον κήπο, θα μυρίζει βότανα και λεβάντα και χόρτα... γενικά θα μυρίζει σε κήπο.
Αν ήταν στο λιβάδι, θα μυρίζει γρασίδι και σανό.
Αυτό δεν είναι καλό, γιατί έτσι όπως μυρίζει σε γρασίδι η γυναίκα. όταν ήταν στο λιβάδι, έτσι αναδύει και τις αναθυμιάσεις του τελευταίου μαλάκα με τον οποίο ήτανε μαζί, την μπόχα του ψέματος, της ματαιοδοξίας  και της απογοήτευσης. Κάτι σαν πανούκλα...
Σε σοβαρό άντρα δεν μυρίζει ποτέ,  γιατί εκείνος κρατάει απόσταση σεβασμού (όχι από το πήδημα), μάλλον λόγω μιας μυστηριώδους καλλιτεχνικής υπερηφάνειας.
Η γυναίκα συνήθως βρωμάει σε καμάκια που βρίσκονται παντού και πάντα.
Οι πολύτιμες γυναίκες λοιπόν, θα έπρεπε συχνά να επισκέπτονται τη φύση, ή να μένουν στην ιερή μοναξιά του δωματίου τους.
Όλα τα άλλα βρωμούν.
Και τα καλά βιβλία δεν βρωμούν και η καλή μουσική και η γυμναστική στο πάρκο...
Είναι οι αποστακτήρες  της δυσωδίας...
Και η γυναίκα επιτέλους κέρδίζει  μια σταγόνα ανθρωπιάς... για πίσω από το αυτί της.
Όλα τα άλλα, δεν έχουν αποστακτήρα.



 Άνα Ζουμανάκη
-Εφημερόπτερα-



SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image