Ατσάλι και Κόκκαλο



Ο Θεός του Πολέμου και ο Θάνατος έκαναν βόλτα στα μαγαζιά -φυσικά κομψά ντυμένοι- και άκουγαν τις συζητήσεις των ανθρώπων.
Εκεί διαπίστωσαν πως οι κάποιοι άνθρωποι αναρωτιούνται για πόσο ακόμα το βαλς θα είναι ο χορός των σαλονιών και αν όντως αξίζει το στάτους του. Πως συζητούν ακόμα για τις διαχρονικές ζαρτιέρες και για το αμερικάνικο γούστο που εξακολουθεί να επιβάλεται όλο και πιο πολύ.
Στο τραπέζι ενός τραγουδιστή γινόταν ο χαμός.
Δύο άντρες, ο Πίτς και ο Λουτς, ειδικά ο Λούτς, έκαναν μια τρομερή σκηνή ζήλιας, επειδή ένας από τους καλεσμένους έφερε λουλούδια, τα οποία ο ίδιος έκοψε, για την πανέμορφη ξανθιά Ρωσίδα.
Μια κοκκινομάλλα έκραζε οργισμένη: «Αντισταθείτε στην αρχή αν θέλετε να το σώσετε, μετά θα είναι αργά!» Και όλοι οι άντρες της παρέας φώναζαν: «Μπράβο Λούτς, καλά τον έκανες!». Διότι όλοι ήθελαν την όμορφη Ρωσίδα και ζήλευαν μέχρι τρέλας.
Σε ένα άλλο τραπέζι δύο γυναίκες μάλωναν για το ξύλο και το μάρμαρο και ποιό από τα δύο άραγε είναι πιο πολύτιμο και πιο αναπαυτικό για τα πατώματα.
Οι δύο κομψοί κύριοι έφυγαν απογοητευμένοι.
Αργότερα πέρασαν από μια φτωχή καλύβα, όπου άκουσαν έναν άντρα να λέει στη γυναίκα του: «Πλέον δεν πάει τίποτα, πιάσαμε πάτο. Ας έρθει μια καταιγίδα να τα σκουπίσει όλα»
Και τότε οι δύο κύριοι άφησαν τις μάσκες τους να πέσουν και φανερώθηκαν, αστραφτερό ατσάλι και κατάλευκο κόκκαλο.



Άνα Ζουμάνη


SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image