«Σανσάρα»: Νυχτερίδα, ένα ωφέλιμο ζώο




Στην απαίσια, απλώς ιστορική, ως εκ τούτου άψυχη Βενετία, στο γκρίζο καθόλου ρομαντικό, βρωμερό "Λίντο" - μια αηδιαστική εγκατάσταση ψυχαγωγίας, ένα νυφοπάζαρο, ένα στέκι για τεμπέληδες, για κοκέτες κυράτσες και σαπιοκοιλιάδες φλώρους - άκουσα κάποιους χωρικούς να την λένε με συμπάθεια «Σανσάρα»... και πως το "θυμίαμα" μας προστατεύει από αυτήν.

Όμως εδώ, στις "ανθοφόρες" πόλεις μας. με τον πολιτισμό και την κουλτούρα να ξεχειλίζει από  "Κάλβιν Κλάιν", στριγκάκια και αρώματα,  τις λέμε περιφρονητικά "βαμπίρια", "αιμοβόρες", "τρομακτικές".. κλπ... πιφ!
Αντί να γκρινιάζετε, ιδρύστε εκτροφεία στα προάστια και στις επαρχίες.
Σε ψηλά, ευάερα υπόστεγα, σε οριζόντιες λεπτές ράβδους, ας κρέμονται κοιμώμενες... εκατομμύρια σανσάρες.
Κάθε σανσάρα θα τρώει διακόσια κουνούπια και άλλα έντομα ανά ΄«ωράριο εργασίας».
Δηλαδή θα λυτρωνόμαστε από διακόσια εκατομμύρια κουνούπια και άλλα νυχτερινά έντομα κάθε μία και μοναδική νύχτα.
Εκτός αυτού, θα τις πουλάμε στους φρουτοπαραγωγούς σε όλη την Ευρώπη, με σκοπό να αυξηθεί κατά πολύ η γονιμότητα και η απόδοση του εδάφους.

Η νυχτερίδα είναι ένα συμπαθητικό, γλυκό, μυστηριώδες, σιωπηλό και ωφέλιμο ζώο, χωρίς απαιτήσεις, που την ημέρα όταν όλοι δουλεύουμε (κάποιοι ευτυχώς όχι), κοιμάται και τη νύχτα τρώει τα απαίσια κουνούπια.  Δηλαδή αυτοτροφοδοτείται, είναι 100% ανεξάρτητη.
Δουλεύει οληνυχτίς για την ανθρωπότητα.
Τη νύχτα και κάθε νύχτα, που όλα είναι ήσυχα, αρχίζει τη δουλειά.
Σαν τους ποιητές, όταν συμπτωματικά έχουν "έμπνευση".
Σαν τους ποιητές... μόνο που είναι χρήσιμη.




Άνα Ζουμάνη


SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image