Παρανοϊκός: Ο εξυπνότερος;




Έχεις ήδη τα πρώτα συμπτώματα της παράνοιας όταν παίρνεις σε ένα ημερίσιο ταξίδι εσώρουχα για τρεις μέρες.. για κάθε ενδεχόμενο;!;
Η προοπτική μιας καταστροφής στα καινούρια άθικτα εσώρουχα;
Τέλος πάντων, ο εγκέφαλος που δεν επικεντρώνεται σε μοιραία ενδεχόμενα, είναι περισσότερο υγιής, όμως λιγότερο ευαίσθητος όσον αφορά τα πράγματα της ζωής.

Η απασχόληση με τις «πιθανές ταλαιπωρίες των ημερών που θα έρθουν» είναι ήδη παράνοια.  Ως εκ τούτου όποιος είναι προικισμένος με μυαλό, είναι παρανοϊκός. Τα ευνοϊκά γεγονότα δεν τον απασχολούν, έρχονται από μόνα τους, θεωρεί. Όμως το να «μυρίζεσαι» τους κινδύνους είναι σημαντικό από τη μια, από την άλλη σε αρρωσταίνει.

«Να πατήσω με το αριστερό μου πόδι πάνω σε μια σχάρα αποχέτευσης, σημαίνει τύχη, εξουδετερώνει τη γρουσουζιά. Δεν το πιστεύω, αλλά τι κοστίζει να το κάνω;».
Ξαφνικά βρίσκεσαι κάτω από την επήρεια αυτού του αλλόκοτου πράγματος, διότι έτσι και δεν το κάνεις μια φορά, συνδέεις ό,τι κακό σου συμβει με αυτό το γεγονός, με το αμάρτημα της παράλειψης.
Έτσι συγκεντρώνεσαι, σχεδόν νοσηρά, στο άγγιγμα  κάθε σχάρας με το αριστερό σου πόδι.  Ο φόβος ότι παράβλεψες κάτι σε κάνει νευρικό και ανήσυχο.
Δοκιμάζεις τον εαυτό σου και επίτηδες παραβλέπεις μία σχάρα:  Αργότερα γεννιέται μια ανησυχία, μια ανασφάλεια, κατηγορείς τον εαυτό σου, μετανοιώνεις... η παραμικρή δυσμένεια και έχεις αμέσως την ολέθρια «λογική» εξήγηση για το γεγονός. «Φτου! Έτσι και να πατούσα τη σχάρα με το αριστερό μου πόδι!».

Κάθε γυναίκα που αγαπάς σοβαρά, σε φέρνει, κάθε ώρα και στιγμή, σε χιλιάδες-εκατομμύρια κινδύνους να την χάσεις. Όμως ο άντρας που δεν τείνει προς την παράνοια, δηλαδή ο ηλίθιος, δεν το νιώθει, δεν το συνειδητοποιεί. Έχει την τύχη να υποφέρει μια πιθανή καταστροφή, όχι όμως την πολύ πιο τρομερή προετοιμασία αυτής. Ο άνθρωπος που σε σχέση με ένα «αγαπημένο πλάσμα» δεν έγινε παρανοϊκός, δεν αγάπησε το πλάσμα αυτό ούτε μια στιγμή.

Μια ηλικιωμένη γυναίκα μια φορά μου είπε: «Πρέπει να ακολουθώ του νόμους της θρησκείας όλο και πιο αυστηρά, γιατί όσο πλησιάζει ο καιρός της τελευταίας εξομολόγησης, τόσο πιο πολύ φοβάμαι».
Η θρησκεία είναι ένα είδος «ιδανικής αξιοποίησης» της μανίας καταδίωξης των ανθρώπινων νεύρων.

Κάποιος είπε σε έναν επιχειρηματία: «Μη δανείζεις χρήματα τόσο απερίσκεπτα, τόσο βαθιά μέσα στην επαρχία, θα καταστραφείς".
Και εκείνος απάντησε: «Σ' αυτό το ρίσκο στηρίζεται όλη η επιχείρηση, πρέπει απλώς να έχεις τα νεύρα να το αντέχεις.»
Ένα χρόνο αργότερα πτώχευσε και όταν ο Κάποιος του υπενθύμισε τη συζήτηση, είπε: «Είχες δίκιο, όμως αν ακολουθούσα τη συμβουλή σου, θα είχα καταστραφεί νωρίτερα».

«Μην αφήνεις τη γυναίκα σου να κάνει μόνη της διακοπές στην θάλασσα...»
«Έχεις δίκιο, όμως αν δεν το επιτρέψω, θα με εγκαταλείψει πιο μπροστά...»

Εν πάση περιπτώσει, η παράνοια έχει το εξής καλό:  Δεν χρειάζεται αργότερα να κατηγορείς τον εαυτό σου για την έλλειψη πρόληψης.  Κάτι είναι και αυτό στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε. 

Η πνευματική βεβαιότητα πως είσαι σε θέση να αποφύγεις κάποιους κινδύνους, ίσως να είναι μια βαθύτερη ευτυχία από τον ηρωϊσμό του «πέφτω με τα μούτρα στη ζωή και στις θανατηφόρες μάχες»... ίσως. 
Ηρωϊσμός και παράνοια είναι βαθύτατες αντιφάσεις. Ο ένας δεν υπολογίζει τίποτε, ο άλλος υπολογίζει τα πάντα. Ο ένας βλέπει παντού τη νίκη, ο άλλος βλέπει την ήττα παντού. Ο ένας είναι ένας χαρούμενος ανόητος, ο άλλος ένας δυστυχισμένος σοφός. 
Όμως μπορεί ο σοφός να είναι ποτέ στ΄αλήθεια δυστυχισμένος;  Και μπορεί ο ανόητος να είναι ποτέ στ΄αλήθεια ευτυχισμένος;. 

Η παράνοια με μέτρο είναι η ικανότητα να προβλέπεις έναν κίνδυνο και με τη δύναμη της νοημοσύνης να τον αποφεύγεις.
Το αντίθετο είναι η ασφάλεια της βλακείας, δηλαδή η «εσωτερική ειρήνη».





Άνα Ζουμάνη




SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image