Όμως τώρα δεν θα φάω άλλο...




Ήταν μόλις έξι ετών και της πήρα έναν ελέφαντα.
Ήξερα πως λάτρευε ζωάκια κομμένα απο χαρτιά
(ποτέ δεν έπαιζε με κούκλες "ζωντανές" και άλλα τέτοια χαζά)
Της πήρα τον ελέφαντα και ήταν από κάτι σαν γυαλί χοντρό,
έλαμπε και άστραφτε σε χρώματα πολλά, μέσα στης κοιλιάς του τον βυθό.

Ήρθα όταν κάθησε να φάει ένα κομμάτι γλυκό, πολύ μεγάλο
και της έδωσα τον ελέφαντα τον λαμπερό, τυλιγμένο σε όμορφο χαρτί.
(Αν δεν της άρεσε αυτός, τότε θα κόβαμε αμέσως έναν άλλο
από το όμορφο χαρτί.)
«Όμως τώρα δεν θα φάω άλλο, δεν πεινάω..» είπε
και έφυγε να πάει στο δωμάτιό της τροχαδόν.

Τι δώρο να του κάνω του μεγάλου του ανθρώπου
για να μου πει τα λόγα εκείνα, της ψυχής τα ιερά
«Τώρα όμως δεν θα φάω άλλο, δεν πεινάω... άστο για μετά»;;



Άνα Ζουμάνη




SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image