Ψυχίατροι, ψυχολόγοι: Μια τεράστια απάτη.




Συνεχώς ιδρύονται θεραπευτήρια για νευροπαθείς. Όλο και περισσότερα.
Δυστυχώς φτιάχνονται από μη νευροπαθείς. Και αυτοί φυσικά... δεν καταλαβαίνουν τίποτε.
Όμως, κατ' αρχάς, πού να βρεις έναν νευροπαθή αρχιτέκτονα, που να φτιάξει ένα θεραπευτήριο για τον εαυτό του, οιονεί;
Αν ήταν άρρωστος, αν δεν είχε ενέργεια, αν δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί σε μια σοβαρή αποστολή, όπως δηλαδή ένας καθωσπρέπει νευρασθενικός, τότε δεν θα μπορούσε να κτίσει το ίδρυμα.
Χρειαζόμαστε λοιπόν έναν  αρχιτέκτονα με τάση για νευροπάθεια και έναν νευροπαθή με τον οποίο θα συνεργαστεί.
Η νευρασθένεια είναι σαν την κάθε άλλη πτώχευση.  Είναι κατά κάποιον τρόπο μια πτώχευση. Ξόδεψες περισσότερα από όσα πήρες, η είχες, εξ' ου και το φυσικό έλλειμμα.
Μα είναι τόσο απλό. Κάθε σπατάλη, είναι αυτοκτονία για τα νεύρα.
Αν τα καταφέρεις να εισάγεις στον οργανισμό περισσότερα από όσα εξάγεις, τότε θα αποκατασταθούν σιγά σιγά οι «ομαλές συνθήκες».
Αυτό από μόνο του αποτελεί την αποστολή του θεραπευτηρίου για «νευροπαθείς», η το όλο είναι... μια τεράστια απάτη.

Η εγγύηση για απόλυτα ανενόχλητο ύπνο, ώσπου να τελειώσει από μόνος του, είναι η πρώτη προυπόθεση για την αναδιοργάνωση.
Ο καθένας θα κοιμάται ώσπου η φύση που ξεκουράζεται μέσα του, πλέον ζωντανή, αποφασίσει από μόνη της να λειτουργήσει. Ως τότε, ας επικρατεί νεκρική σιγή.
Οι «κανόνες του σπιτιού» είναι μια χυδαιότητα. Ο πρωινός ύπνος του ασθενούς είναι ιερός. Κανείς δεν θα τον ξυπνήσει, μόνο η φύση η ίδια, ζωντανή και καλοδιάθετη.

Επιπλέον: Ο πραγματικός Νευρολόγος-θεραπευτής είναι ο «επικεφαλής μάγειρας» της κουζίνας. Είναι πολύ πιο σημαντικός από ό,τι συνταγογραφούν οι γιατροί.
Πχ, γλυκάδια με σπανάκι. Παράγουν χίλιες φορές περισσότερη ζωτική ενέργεια από ότι το σκούρο κρέας με λάχανο. Γιατί δεν τρίβουν ένα θρεπτικό τυρί μέσα στην καυτή κοτόσουπα;
Όλοι θέλουν να κερδίζουν χρήματα, είναι φυσιολογικό, αλλά γιατί όχι με έναν πιο αξιοπρεπή τρόπο; Έτσι που να βγαίνει όφελος για τον πελάτη που πληρώνει;
Αυτό δεν το καταλαβαίνω. Οι γιατροί ενός θεραπευτηρίου για νευροπαθείς πρέπει να χορηγούν άκρως αναρρωτική τροφή στους αναρρωνύοντες και τις αναρρωνύουσες. Και μάλιστα με τρόπο, σαν η κατωτέρας ποιότητας τροφή να προκαλούσε γαστρίτιδα και εντερική διάρροια στους ασθενείς.

Τον νευρασθενή πρέπει να τον συγκρίνουμε με ένα νεογέννητο, η με μια λεχώνα, η με έναν ήρωα μετά από μια εξαντλητική μάχη.
Η  «συνηθισμένη» ζωή τον έφερε ως την πτώχευση των δυνάμεών του.. και μία «ασυνήθιστη» ζωή μόνο, μπορεί να τον βγάλει από αυτήν την κατάσταση.
Ένας «ωραίος έρωτας» είναι φυσικά το καλύτερο φάρμακο από όλα, σπάνια όμως μπορείς να τον βρεις. Ησυχία, ηρεμία και ελαφριά τροφή, όμως, αυτά μπορούμε να τα προσφέρουμε... εύκολα!
Κανείς ασθενής δεν πρέπει να έχει τη δυνατότητα να ενοχλεί, να παρενοχλεί, να εκνευρίζει τους άλλους ασθενείς. Οι μαλακίες των «συναθρώπων» μας συχνα αρκούν για να αρρωστήσουν έναν ευαίσθητο, η υπερευαίσθητο άνθρωπο. Ο κάθε διάλογος, η κάθε ακατάλληλη ερώτηση, η κάθε υπερβολική συμπάθεια, χίλια και άλλα τόσα πράγματα, μπορεί να είναι καταστροφικά για τα ανθρώπινα νεύρα.
Ο «ψυχίατρος», η ο «ψυχολόγος» (τι άστοχες έννοιες), δεν θα έπρεπε να είναι «ψυχαναλυτές», αλλά φύλακες και προστάτες (ποιοι είστε, κυρίες και κύριοι, που νομίζετε ότι γνωρίζετε την ψυχή μας;).
Επίσης έξυπνο θα ήταν «καπνίστε τόσο λίγο, όσο το επιτρέπει η καλή σας θέληση και αν είναι δυνατόν ελαφρότερα τσιγάρα».
Ο νευρασθενής είναι ένας άνθρωπος που δεν του λείπει τίποτε, ένας υγιής που αρρώστησε.

Το κυριότερο φάρμακο από όλα είναι ο καθαρός αέρας, μέρα και νύχτα. Ρούχα ποτέ περισσότερα από όσα η «ηθική απαιτεί» από τον καλλιεργημένο άνθρωπο, ούτως η άλλως  δεν έχει πολλές απαιτήσεις.
Μπιλιάρδα και βιβλιοθήκες έξω στον κήπο, κάτω από μουσαμάδες... το πως θα γίνει αυτό είναι δουλειά του αρχιτέκτονα. Όμως όλα.. όλα, λαμβάνουν μέρος έξω, σε εξωτερικούς χώρους.
Ο αρχιτέκτονας πρέπει να αναπτυχθεί σε «υγειολόγο», τα «αισθητικά» του ανέκδοτα που κοστίζουν λεφτά, δεν θα θεραπεύσουν κανένα.
Ο ωραιότερος χώρος είναι πάντα εκείνος που επιτρέπει να μπει μέσα περισσότερο φως,  περισσότερος καθαρός αέρας. Τα κελιά δωμάτια και τα κελιά σαλόνια, ας γίνουν τουλάχιστον ευάερα μεγάλα κλουβιά, σαν εκείνα όπου κρατούνται πολύτιμα, σπάνια πουλιά.
Ο καθαρός αέρας είναι ένα αιώνιο μέσο αναγέννησης και πολύ πιο «φτηνός» από τις «θεραπευτικές μπανιέρες». Έχουμε δει πολλούς «ευγενείς» και πλούσιους να μοιάζουν με καθαρόαιμα άλογα; Και γιατί όχι;  Επειδή την ζωή τους δεν την διαχειρίζονται οι εγγενείς ιεροί νόμοι, αλλά τα χρήματα.

Κανείς δεν θεραπεύεται πιο εύκολα από το νευροπαθή, αρκεί να χτίσει, να οργανώσει, να διαχειριστεί ο ίδιος τα θεραπευτήριά του.
Αντί γι' αυτό, αναλάμβάνουν καλοπροαίρετοι «υγιείς» την αποστολή αυτή. Έχουν όλοι τις «καλύτερες προθέσεις». Όμως η «καλή πρόθεση» δεν αρκεί.  Θα έπρεπε να έχουν και οι ίδιοι «κατεστραμμένα νεύρα» και «ψυχοπάθειες», πρώτα, και επιπλέον μια καλή δόση «ιδιοφυίας», ή αλλιώς «διαίσθησης», για να μπορέσουν να θεραπεύσουν.
Ένα κτίριο στη θάλασσα, στο βουνό, στην εξοχή, ένας τεράστιος θάλαμος με καθαρό αέρα και φως, με  εγγύηση «νεκρικής σιγής».
Ο κάθε άνθρωπος σκοτώνει με χίλιους τρόπους και χίλια πράγματα τα νεύρα κάποιου άλλου.
Αν προστατέψεις έναν άνθρωπο από τις ύπουλες και δειλές επιθέσεις των ύπουλων και δειλών συνανθρώπων του για ένα διάστημα, τον έχεις ήδη μισοθεραπεύσει.

Θέλουμε θεραπευτήρια για νευρασθενής, δηλαδή για υγιείς που είναι πολύ άρρωστοι, η για αρρώστους που είναι πολύ υγιείς.
Και τα ψέματα πρέπει να σταματήσουν.
Θέλουμε χώρους που να πίνουν φως και αέρα και την εγγύηση ανενόχλητου ύπνου και νεκρικής σιγής για τους πελάτες.
Θέλουμε χώρους όπου θα αποσπάται η προσοχή του ασθενούς από τον εαυτό του, όχι «ειδικούς» να του τον δείχνουν με το δάχτυλο.

Οι άθλιες «προτάσεις» των βίαιων ψυχιάτρων, ψυχολόγων, νευρολόγων και άλλων «ειδημόνων», πρέπει να σταματήσουν. Μία είναι η πρόταση: Η θεραπευτική δύναμη της ιερής, της αιώνιας φύσης.
Για την θεραπεία των νευρασθενικών σκυλιών μας επινοήσαμε την προστασία, την κατανόηση, την ησυχία, την βόλτα, την καλή τροφή  και την ελευθερία να πλησιάσουν τα άλλα σκυλιά και τον άνθρωπο όταν έρθει η ώρα.
Για τον άνθρωπο επινοήσαμε την «ψυχολογία».
Έτσι όλα σχεδόν τα αρρωστα σκυλιά θεραπεύονται και όλοι  σχεδόν οι άρρωστοι άνθρωποι αρρωσταίνουν πιο πολύ... νευρολογικά και «ψυχολογικά».

Τεράστιο σεβασμό προς τις πεπτικές δραστηριότητες.

Η συσσώρευση αποθέματος δισεκατομμυρίων ζωτικών ενεργειών μέσα στον ανθρώπινο οργανισμό, αυτό θα έπρεπε να είναι ο στόχος κάθε καλού «γιατρού».
Μόνο ο ευφυής, ο σχεδόν λαμπρός ασθενής μπορεί να τον διαφωτίσει, γιατί αναγνωρίζει τον πόνο του και γνωρίζει τι τον ωφελεί, την στιγμή που οι άλλοι ψαχουλεύουν στα σκοτάδια της ύπαρξής τους (ποιοι είστε, κυρίες και κύριε που ψάχνεται στα δικά μας σκοτάδια;)
Ο ευφυής νευρασθενής πρέπει να είναι ο δάσκαλος και ο εκπαιδευτής του νευρολόγου.
Ο ασθενής πρέπει να είναι το εργαλείο με το οποίο θα διορθώνει τις λανθασμένες απόψεις του, όχι μια ακόμη ευκαιρία να προβάλλει το «τα ξέρω καλύτερά» του.


Άνα Ζουμάνη
εφημεροπτερα




SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image