Ακόμα...



(Για την Κατερίνα)

Σ' αγαπώ.
Αγαπώ τα πράσινα καλτσάκια σου
Αγαπώ τα λευκά βαμβακερά φορέματά σου
Αγαπώ τις ζώνες σου με τους μεγάλους φιόγκους
Σ' αγαπώ
Αγαπώ τις δύο αγαπημένες σου κούκλες από πανί
Την Δαλιδά και την Τζίνα
Που τις πατάς στην καρδιά σου και λες:
«είσαστε άτακτες και με στεναχωρείτε συνεχώς»
Τσαλακωμένες με στραβά καπέλα
Σ' αγαπώ
Αγαπώ την μυρωδιά του δωματίου σου
Έτσι μυρίζει ο φλοιός των δέντρων την αρχή της άνοιξης
Όταν δεν υπάρχει ακόμα φύλλωμα
Όταν όλη η δύναμη είναι μέσα στα δέντρα...Ακόμα
Σ' αγαπώ
Σ' αγαπώ όταν σε μαλώνουν και γίνεσαι δάκρυα
Όπως η ιτιά, ένα δέντρο...Ακόμα
Οι μεγάλοι κλαίνε
Όμως οι μικροί γίνονται δάκρυα
Σ' αγαπώ.
Στέκεσαι χαμογελαστή στην πύλη της ζωής...Ακόμα
Σ' αγαπώ
Έχεις όλη την σοφία του κόσμου, αφού δεν το ξέρεις...Ακόμα
Παλλάδα
Αλάνθαστο μάτι που κάθεσαι στο θρόνο της «παιδικότητάς» σου
Σ' αγαπώ
Πες μου τη νύχτα που η σκληρή φύση θα σε κάνει «γυναίκα»
Και τότε θέλω να πω αντίο στην αγάπη μου


Άνα Ζουμάνη




SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image