Μαντεμουαζέλ Φαντίν - Mademoiselle Fantine




Μετά το δείπνο.
Ο άντρας κάθεται σε μια χαμηλή πολυθρόνα και καπνίζει πούρο.
Η νέα γυναίκα κάθεται δίπλα του και φοράει μαύρο μεταξωτό φόρεμα. Μια δαντέλα από τούλι κεντημένη με  άσπρα μαργαριτάρια στολίζει τον ψηλό της λαιμό.
Ξαφνικά βάζει το χέρι της πάνω στο δικό του, σαν να τον κολακεύει, σαν να παρακαλά...

«Μα τι έχεις κουκλί;», λέει ο άντρας, «χόρεψες τόσο πολύ, γέλασες τόσο πολύ... τι συμβαίνει;»

Σιωπή...

«Ναννίτα;»

«Τίποτα... είμαστε δυσκίνητα όντα... οι ακροβάτες δεν είναι... να μη νιώθεις τον εαυτό σου... τι ωραία θα ήτανε;...»

«Πονάει το κεφάλι σου, Ναννίτα;»

«Όχι... που απέμεινε η κίνηση, που περιπλανιέται; που όπου εκείνη είναι, κάτι όμορφο γεννιέται;  Τα χελιδόνια για παράδειγμα, οι αγριόγατες,  οι τυφώνες. Οι Έλληνες έτρεχαν, η γή τρέχει γύρω από τον ήλιο και γύρω από τον εαυτό της... γι΄αυτό είναι όλα όμορφα... το νερό τρέχει, πετάει... κι αν δεν πετάξει, θα γίνει βάλτος... ο αέρας τρέχει, πετάει... κι αν δεν πετάξει, δεν θα φύγουν τα σύννεφα... όμως εμείς είμαστε δυσκίνητοι.  Cantatrice grotesca. Ballerina»

Εκείνος: «και η μαντεμουαζέλ Φαντίν;... the great eccentric;...»

Εκείνη: «Τι είναι το ακροφύσιο; Κίνηση! Η δίνη, ο Κατράκης; Κίνηση! Παράξενοι ελκυστές, Ορίζοντας γεγονότων... κίνηση... Παύλοβα... τι υπέροχη ήταν εκείνη η υπεροπτική διάθεση των αρθρώσεων...»

«Ναννίτα...!»

Εκείνη: «Η μαντεμουαζέλ Φαντίν... ναι... είναι κίνηση.. κίνηση που γιορτάζει το ίδιο της το όργιο... που από υπερβολική δύναμη εκρήγνυται... explosion... implosion... που χτυπιέται... που τραντάζεται... που θα μπορούσε να σκάσει από το γέλιο για τον εαυτό της.  Ένα χαμίνι είναι, ένα κορίτσι, μια διάνοια, μια σβούρα... κάτι ζωντανό. Η Φαντίν δεν θα γεράσει ποτέ... της γάτας τα χρόνια δεν φαίνονται... σαν την φυση να είσαι... τι ωραία!... Η Φαντίν δε θα γεράσει ποτέ... είναι σαν το τρεχούμενο νερό, σαν το νερό που γκρεμίζεται... καταρράχτης... η Φαντίν... ναι!... λέω «ναι!»...»


Εκείνος: «Η Φαντίν είναι μια μεθυσμένη μεγαλειότητα, μια μεγαλειότητα που έχει γίνει αλαζονική και τώρα ταλαντεύεται...»

Εκείνη: «Όχι! Είναι η ζωή... η ζωή όπως θα έπρεπε να είναι... ότιδήποτε ζωντανό βγαίνει από βαθιά μέσα έχει τη μέθη του, τα ύψη του, τα βάθη του, τις εκκεντρικότητές του, τις τρέλες του, τα παιδιαρίσματα, όλα... εμείς όμως έχουμε το «απαραίτητο», εκείνο το υφέρπον ΄«απαραίτητο»... σε όλα!.. λέω «ναι»...»

Εκείνος: «Γλυκό, αγαπημένο, είσαι εκτός εαυτού από ενθουσιασμό. Tόσο πολύ αγαπάς την Φαντίν!;»

Εκείνη: «Ναι, την αγαπώ. Ζηλεύεις;»

Εκείνος: «Σχεδόν...»

Εκείνη: «Αγαπώ εμένα σε εκείνη. Είναι σαν μια πλευρά της ύπαρξής μου που ατροφεί, μαραίνεται... δεν μπορεί να αναπτυχθεί μέσα στην σκληρή ζωή. Μερικές φορές θέλω να είμαι κάτι τρανταχτά γελαστό για φίλημα... κάτι που έγινε μέθη... μια κούκλα που κουνάει τα πόδια της... »

Ρίχνει το κεφάλι στα χέρια της...

Εκείνος: «Τι έχεις Ναννίτα;»

Εκείνη: «Τίποτα... μ' αγαπάς ακόμη;... πες ναι... πες ναι!... όμως δεν έχω καμία κίνηση, δεν είμαι σβούρα...»

Εκείνος: «Ο ενθουσιασμός δεν είναι κίνηση της ψυχής, γλύκα; Μήπως δε σε στροβιλίζει;; Και όχι μόνο. Ζαλίστηκα κι εγώ... και τι όμορφα μπορείς να θαυμάζεις μια ballerina grotesca!»

Την φιλάει απαλά στα μαλλιά...



Άνα Ζουμάνη
εφημεροπτερα





After dinner.
The man is sitting in a low armchair and smoking a cigar.
The young woman is sitting next to him, wearing a black silk dress. A lace made of tulle embroidered with white pearls adorns her tall neck.
All of a sudden she places her hand over his, as if flattering him, as if pleading with him…
"What's wrong with you, doll?" wonders the man, "you've danced so much, laughed so much… what is the matter?"
Silence…
"Nannita?"
"Nothing… we are cumbersome creatures… the acrobats aren't… not to feel yourself… how great would that be…!"
"Does your head hurt, Nannita?"
"No… where has all the movement gone… the one which wherever it is, something beautiful is born? The swallows for example, the wildcats, the hurricanes. The Greeks used to run… the earth runs around the sun and itself… that's why everything is beautiful… the water runs, it flies… and if it doesn't fly it will become a fen… the wind runs, it flies… if it doesn't fly the clouds won't leave… but we are unwieldy.  Cantatrice grotesque. Ballerina."
He: "And Mademoiselle Fantine;… The great eccentric?"
She: "What is the nozzle? Movement! The maelstrom, Katrakis? Movement! Strange attractors. Event horizon… movement… Pavlova… how wonderful was that arrogant disposition of the joints…"
"Nannita…!"
She: "Mademoiselle Fantine… yes… she is movement… a movement that celebrates her own orgy… that explodes because of excessive speed… explosion… implosion… that beats herself… that shakes… who could self-sarcastically laugh herself to death. She's a gamin, a girl, a genius, a whirligig… something alive. Fantine will never grow old… the age of the cat cannot be guessed… to be like nature… how wonderful!... Fantine will never grow old… she is like running water, like crashing water… a waterfall… Fantine… yes!... I say, Yes!..."
He: "Fantine is an intoxicated majesty, a majesty that became arrogant and is now oscillating…"
She: "No! She is life… life like it should be… whatever living comes out from deep within contains its inebriation, its highs, its lows, its eccentricities, its craziness, its childishness, everything… but we have the "indispensable", that creeping "indispensable"… to everything!... I say, Yes…"
He: "Sweet, beloved, you are out of control, jubilant. Do you love Fantine that much?"
She: "Yes, I do. Are you jealous?"
He: "Almost…"
She: "I love myself in her. She's a side of my being that atrophies, withers… that cannot grow in this hard life. Sometimes I want to be something like a resounding laughter, something to kiss… something that has become insobriety… a doll that shakes her legs…"
She throws her head into her hands…
He: "What is your problem, Nannita?"
She: "Nothing… do you still love me?... say yes… say yes!... but I have no movement, I am not a whirligig…"
He: "Is jubilation not a movement of the soul, honey? Doesn't it spin you? And not only that. I'm dizzy myself… in what a wonderful way it is that you admire a ballerina grotesque!"
He kisses her hair, tenderly…
Translated by Lakis Fourouklas

SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image