Έρνα Μορένα, «μάτια που μιλάνε» (του ποιητή Μισογύνη)





Είδα την Έρνα Μορένα στο «Βαριές ώρες» και πρόσφατα στο «Η φτωχή Έυα» - και μάλιστα στον κινηματογράφο με πανί.
Είναι η καλύτερη, η πιο εξελιγμένη, η πιο διακριτική, η πιο τρυφερή, η πιο συγκινητική από όλες, όλες!
Είναι η μία και μοναδική που αξίζει εκείνο τον καταχρασμένο, εξεφτελισμένο τίτλο: «μάτια που μιλάνε». Μόνο εκείνη μπορεί να μετατρέπει τον χυδαίο λόγο σε ήπια, ευγενή χειρονομία.
Παίζει γυναικείες «κατεστραμένες ψυχές» - όχι!.. είναι!
Έτσι όπως μπαίνει στο δωμάτιο, έτσι όπως βγαίνει τρικλίζοντας από το δωμάτιο, έτσι όπως κλείνει για τελευταία φορά την πόρτα, έτσι όπως τρέμοντας λιποθυμά, όλος ο «χαμός» της υπερευαίσθητης θηλυκής ψυχής... το ζει, υποφέρει... Σαν να ποζάρει η ευγενής εσωτερική της ψυχή για να βγει φωτογραφία.
Τα μάτια της, τα χέρια της, τα δάχτυλά της, είναι ό,τι τελειότερο υπάρχει εδώ κάτω.
Μόνο τέτοιες γυναίκες μπορούν, επιτρέπεται να παίζουν ιδιαίτερες τύχες ξεχωριστών γυναικών, διότι τις άλλες δεν τις πιστεύεις ούτως η άλλως, ούτε με την καλύτερη πρόθεση.
Η μορφή της είναι εκείνη της μιμόζας, νεραϊδένια, ευέλικτη, εύθραυστη, αιωρείται ανάμεσα στο «είναι ζωντανή» και στο «σε λίγο θα σβήσει».
Όταν τις νύχτες βγαίνει γυμνή... μόνο με την μεταξωτή της ρόμπα από το ξενοδοχείο και σέρνεται προς την γέφυρα πάνω από το ποτάμι, για να δει  το βουνό... εκεί που βρίσκει κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό απ΄ ότι  στα σαλόνια της ζωής... όταν αγγίζει με τα τρυφερά της δάχτυλα το κιγκλίδωμα, τόσο γεμάτη... τόσο γεμάτη από μελαγχολική λαχτάρα.... τέλος της τρίτης πράξης















Ποιητής Μισογύνης

SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image