Μμμμ, μυρίζει καπνός...




Σήμερα, στις 8.30, πάμε εξοχή, μετά από πολλούς μήνες χωρίς εξοχή.
Ξυπνάς στις 6 το πρωί, δεν κοιμάσαι βαθιά από χαρά, ένα από τα ζενίθ της ζωής.
Τρώς το πρωϊνό σου στο τρένο, λίγο παραπάνω, παρ' όλο που δεν πεινάς από αναστάτωση.
Άλλοι λένε πως η χαρά σε χορταίνει, άλλοι πως σε ξελιγώνει, Θεέ, οι φύσεις των ανθρώπων είναι τόσο διαφορετικές.
Γράφεις μια κάρτα για την φίλη σου, που ζει δύο τετράγωνα παραπέρα και θα την στείλεις όταν φτάσεις στον προορισμό σου: «Χάι, πολλά φιλιά από τον σταθμό Ν... πάντα δική σου...».

Όμως έχεις άλλες ανησυχίες
Τα πήρα όλα;
Πήρα τσιγάρα;
Πήρα κόκα κόλα;

Ναι εγωίστρια, τα πήρες όλα... δεν θα σου λείψει τίποτε στην δίωρη διαδρομή.

Μμμμ, μυρίζει καπνός...
Η ατμομηχανή ετοιμάζεται...
Όχι, δεν έρχεται ακόμη...
Μα που είναι η ατμομηχανή;
Μυρίζει ξένες μηχανές λοιπόν... όμως είναι σα να είναι η δική σου...
Υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που φεύγουν για άλλες εξοχές.
Χαίρεσαι μαζί τους μυρίζοντας τον καπνό της μηχανής τους...
Εκείνοι θα μυρίζουν τον καπνό της δικής μας ατμομηχανής στις 8.30 ακριβώς.

Τώρα έρχεται η δική μας...

Εεεεε, το βαγόνι μας!

Μυρίζει καπνός, όμως έξω από τον ζοφερό σταθμό μυρίζει κιόλας ο αέρας του βουνού... από πολύ μακρυά.




Άνα Ζουμάνη




SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image