Αλτρουϊσμός



 

Στην πραγματικότητα δεν ξέρει κανείς τίποτε για την τύχη των άλλων. Αν ήξεραν πως τίποτε δεν ξέρουν, αυτός ο κόσμος: «είμαι ο αληθινός σου φίλος», «είμαι η αληθινή σου φίλη», θα είχε γκρεμιστεί, όπως γκρεμίζονται τα ισχυρότερα κτίρια στο σεισμό.
Από τα γκρεμισμένα σπίτια πάντα κάτι μένει, π.χ ένας ραγισμένος τοίχος, ερείπια, μία πέτρα για ενθύμιο... Όμως εκεί, στον κόσμο εκείνο,  δεν θα μείνει τίποτε, εκτός φυσικά από ένα φοβερό ψέμα μέσα στο οποίο ζούσε, η μάλλον απλώς υπήρχε...
Κανένας δεν λέει: «Δεν σε συμπαθώ, κάτι επάνω σου προσβάλλει τα ευαίσθητα νεύρα μου», όλοι πιστεύουν πως πρέπει να σέρνονται κάτω από τον ζυγό του ψεύδους, πως δεν έχουν το δικαίωμα να νιώθουν και να εκφράζονται αληθινά. 
Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τον άλλο, ας πούμε  να τον συνοδεύσει δίκαια στους λαβύρινθους της ζωής του, αφού και ο ίδιος πρέπει να περάσει μέσα από δικούς του λαβυρίνθους.
Κανένας δεν έχει χρόνο για τον άλλο στ΄ αλήθεια.
Ένας χειρούργος έχει ίσως το χρόνο -εφόσον αυτή είναι η δουλειά του- να βοηθήσει.
Οι παθολόγοι λιγότερο... 
Φυσικά θέλουν όλοι να βοηθήσουν, αλλά ποτέ δεν είναι σίγουροι της επιτυχίας.
Γι' αυτό όλοι το τραβούν στο μάκρος, αφού ο «χρόνος και η σύμπτωση γιατρεύουν».
Θα δούμε αν είναι καρκίνος στομάχου... Γαστρεντερική αιμορραγία όταν επαναλαμβάνεται;!... Κι αν δεν επαναλαμβάνεται;... Τότε είναι που δεν ξέρεις τίποτα.
Με τα ψυχικά πράγματα συμβαίνει ακριβώς το ίδιο.  
Τoν άφησε... μπορεί να γιατρευτεί... μπορεί και όχι... μπορεί να μην υπάρχει κάτι για να γιατρευτεί...




Άνα Ζουμάνη




SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image