Παίζω ντιάμπολο




Παράξενο. Δεν είναι αλήθεια ότι τα παιδιά είναι «καλά» και γλυκά και εκτιμούν ιδιαιτέρως τους γονείς, τις γιαγιάδες και τις γκουβερνάντες τους.
Πρώτα από όλα το παιδί θέλει να αποδείξει πως παίζει την καλύτερη μπάλα, πηδάει το καλύτερο σχοινάκι, πιάνει το δυσκολότερο ντιάμπολο από όλα τα άλλα παιδιά.
Είναι όπως στην ρωμαϊκή αρένα όπου ο καθένας θέλει να υπερέχει, να βραβευτεί, μόνο όχι τόσο αιματηρά και επικίνδυνα, εφόσον είναι μικρά και ελέγχονται από τους μεγάλους (δώστε τα όπλα, αφήστε τα μόνα και θα δούμε)...

Όμως στην πραγματικότητα αυτό συμβαίνει παντού.

-Εσύ δεν το μπορειιιίς! Εγώ το μπορώ καλύτερα!

-Θα το 'θελες, κότα! Δεν το παίζουν έτσι, δεν θα μάθεις ποτέ να παίζεις ντιάμπολο, όσα ντιάμπολο κι αν σου χαρίσουν στα γενέθλια και τα χριστούγεννα.

Φυσικά είναι παιδιά, είναι μικρά, είναι χαζά και δεν το εκφράζουν σωστά.
«Δεν θα το μάθεις ποτέ αγαπητή μου, αλλά δε σε κατακρίνω. Έχεις όλη τη βοήθεια που χρειάζεσαι, έχεις τα μέσα, έχεις το μέσο, όμως από μόνη σου δεν θα το παίξεις ποτέ».

Όπως οι περισσότεροι «σωστοί» πολιτικοί με τα κοστούμια και τις γραβάτες τους, που δεν έκαναν και δεν θα κάνουν ποτέ κάτι ξεχωριστό.. και πάντα θα παίζουν το ντιάβολο εκπαιδευμένα, επιτηδευμένα -στην πραγματικότητα αθλίως ερασιτεχνικά.
Διότι το ντιάμπολο είναι απλά διαβολικό, δεν μπορείς να το μάθεις, στο βάζει η μοίρα στην κούνια, όπως το έβαλε στου .... την κούνια.

Τα παιδιά παίζουν στο πάρκο ντιάμπολο -κανείς δεν ενδιαφέρεται ιδιαιτέρως- κάποια το παίζουν καλά, κάποια άχαρα, κάποια το παίζουν με διαβολική χάρη.
Ποια η σημασία του ντιάμπολο; Ότι έτσι παίζει όλη η ζωή. Έτσι και όχι αλλιώς.
Ο πιο διαβολικός θα έπρεπε να νικά, όμως κανείς δε σέβεται αυτό το μυστηριώδες χάρισμα. Νικά πάντα εκείνος που έχει τους περισσότερους και πιο δυνατούς φίλους, που είναι μαζί του για να φανούν οι ίδιοι στην σκηνή.
Do ut des



Άνα Ζουμάνη



SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image