Η θεία μου η Κλωτίλδη



Έχω μία θεία.
Η πρώτη μου ανάμνηση πάει ως εξής: Στο γαμήλιο δείπνο ο θείος μου έκανε μια πρόποση. Ήταν η στιγμή που στο στόμα μου βρίσκονταν μία φράουλα καραμελέ, ένα πατέ φουντουκιού και ένα φοντάν ανανάς μαζί με το περιτύλιγμα.
«Βλέπεις;», είπε ο μπαμπάς μου και αναφερόταν στο γνωμικό του Σίλερ με το οποίο ο θείος έκλεινε την πρόποση, «βλέπεις τι ωραία είναι όταν ξέρεις κάτι; Όλοι σε τιμούν και βρίσκεις και μια νύφη».
Αυτό που είδα εγώ είναι πως αν ξέρεις κάτι, βρίσκεις μια χοντρή νύφη...

Στο τέλος του δείπνου είδα το θείο να στέκεται με τη νύφη δίπλα σε μια γαλάζια δαμασκινή κουρτίνα, όπου πιθανώς έλεγε: «Έτσι λοιπόν έκλεισα με το γνωμικό του Σίλερ ...», ενώ η θεία επιθεωρούσε με κριτικό μάτι το σχέδιο της δαμασκινής κουρτίνας.

Πολύ λίγα χρόνια αργότερα, η θεία μου έγινε τετράπαχη και ο θείος μου έγραφε ένα έργο για την εθνική ευημερία. Ήξερα μόνο πως η θεία μπορούσε να γελάει απίστευτα τρανταχτά, όταν πχ κάποιος έλεγε: «Ξέρεις πως περπατάει ο Τσίκος, έ; Έτσι περπατάει ... ».  Ξεσπούσε στα γέλια, η κοιλιά της ταρακουνιόταν, ανεβοκατέβαινε και τα χέρια της γίνονταν ακόμη πιο κοντά, ακόμη πιο παχιά και έκαναν σεισμό.
Ο θείος μου τα έβλεπε όλα «από την οπτική γωνία του εθνικού οικονόμου» και έλεγε, «η ιδιοφυία περιστρέφεται γύρω από ένα σταθερό σημείο - - αυτό είναι το μειονέκτημά της - -».

«Γέλιο που κάνει η Κλωτίλδη...» σχολίαζαν οι συγγενείς μας πίνοντας τον απογευματινό καφέ.
«Μάλιστα», είπε μία, «ο άντρας της το εκτιμά ως ένα κέρδος για την εθνική περιουσία, σωστή εκμετάλευση των θρεπτικών ουσιών. Το γέλιο είναι υγεία, η θλίψη κατανάλωση ζωτικών δυνάμεων. Χαρά = οικονομία. Όλα είναι μια αλυσίδα»
Άποψη είχα και εγώ: «Εμένα μου φαίνεται σα να κλαίει. Είναι σχεδόν ίδιο, αλλά ανάποδα».
«Μη λες ανοησίες!», μου είπαν, «από τώρα υστερική;».

Μια νύχτα συνάντησα τη θεία μου και την κόρη της σε μια χριστουγεννιάτικη χοροεσπερίδα. Φορούσε μια κόκκινη τουαλέτα, ήταν οκτάπαχη και έμοιαζε με μορταδέλλα.
Η κορούλα της καμάκωνε πλουσιόπαιδα - κάποια τα έλεγαν «Φον..»  και κάποια φορούσαν φρακογιλέκα.
«Θέλω να σου δείξω κάτι», είπε η θεία, «πάμε, έλα μαζί μου».
Περάσαμε από κάτι αίθουσες και τελικά σταμάτησε σε ένα δωμάτιο.
«Νάτην!», είπε, «σε παρακαλώ κοίταξέ την».
Εκεί καθόταν μια νέα κατάξανθη αγγλίδα που έμοιαζε σαν άγγελος και σαν τον ουρανό και σαν όλα τα λουλούδια.

Η θεόχοντρη θεία μου και εγώ στεκόμασταν δίπλα δίπλα - - -
Η θεία μου η Μορταδέλλα στραύρωσε τα χέρια και είπε: «Είναι πανέμορφη, ο θεός να την έχει καλά».
Με οδήγησε πίσω και ήταν αμήχανη.

«Μην πεις τίποτε στην κόρη μου και τον άντρα μου, την έδειξα σε εσένα γιατί είσαι ένα τρελό κορίτσι και με καταλαβαίνεις - - -»

«Μάλιστα!» της είπα, «από την οπτική γωνία της εθνικής ευημερίας - - -»

«Ποια είναι η γνώμη σου για το αγόρι με το οποίο χορεύει η κόρη μου;»

«Σσσσ», απάντησα, «από την οπτική γωνία της εθνικής ευημερίας - - -»

«Ναι», είπε, «δεν βλάπτει όμως να παντρευτεί, να έχει οικονομική άνεση και να είναι ευτυχισμένη - - -»

«Μάλιστα!», είπα, «είσαι ευτυχισμένη, θεία; »

«Εγώ παρα-είμαι χοντρή και τρελλή για - - - αλλά αυτό ας μείνει μεταξύ μας».

«Για το δεύτερο εγγυώμαι», είπα και η θεία ξέσπασε στα γέλια.



Άνα Ζουμάνη
εφημεροπτερα




SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image